שלום צענטער אויף ראַדיאָ אָקערוועללע: 13 יאָרן פון מלחמה אין אַפגהאַניסטאַן – וואָס איצט?

די סעריע פון שלום צענטער בראַונסטשוועיג ע.וו. אויף ראַדיאָ אָקערוועללע אויף פארשידענע טעמעס אין דער פעלד פון שלום אַרבעט.

In unserer Februar-Sendung geht es um: 13 יאָרן פון מלחמה אין אַפגהאַניסטאַן – וואָס איצט?

ניו בראָאַדקאַסטעד אויף יעדער פערט מאנטיק פון די חודש אין 20:00 זייגער און אויף די ווייַטערדיק דאנערשטאג בייַ 10:00 זייגער אויף Radio אָקערוועללע.
דאָ איז די טראַנסקריפּט פון די בראָדקאַסט (אָבער אָן די שיין ליד – געמאַ!)

מער ווייזט וועט נאָכפאָלגן!

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

גרעגאָר גיסי, שטאַרבן לינקע: Der NATO-Krieg in Afghanistan ist gescheitert

13 Jahre Krieg, וועגן 70 000 טויט, unter den Toten tausende Zivilistinnen und Zivilistenauch Kinder und Frauen, hundertausende Verwundete. 54 Bundeswehrsoldaten haben ebenfalls ihr Leben gelassen. Bisher waren mehr als 100 000 deutsche Soldatinnen und Soldaten in Afghanistan. Ein Drittel von ihnen leidet an posttraumatischen Belastungsstörungen. Der ganze Krieg hat uns nach Einschätzung des Deutschen Instituts für Wirtschaftsforschung bis Ende 2014 23 Milliarden Euro gekostet. Der Wahnsinn muss endlich aufhören. Aber die Bundesregierung hat für Afghanistan keinen Plan B.

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

קלאָר ווערטער פון Gregor גיסי אויף דער מלחמה אין Afghanistan …

Gregor גיסי פינדס קלאָר ווערטער אויף די מלחמה אין Afghanistan. זעלנער אויס פון Afghanistan! דאס איז אויך מיין מיינונג און איך טאָן ניט דאַרפֿן עפּעס מער צו לייגן…

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

DIE LINKE wirkt

Ein Gespenst geht um in DeutschlandWas die etablierten Parteien und Medien nicht wahr haben wollen, tritt immer mehr ein: DIE LINKE als neue politische Kraft in Deutschland zieht in immer mehr Parlamente ein. Nicht nur in Ostdeutschland sondern auch im Westen wird sie von immer mehr Menschen gewählt. Auch in Nordrhein-Westfalen erreichte sie nun 5,6 %!

Die meisten Menschen sehen in der LINKEN noch immer die Nachfolgeorganisation der SED, der Staatspartei der ehemaligen DDR. Und da sie die Verhältnisse der DDR nicht haben möchten, stehen sie auch der LINKEN kritisch gegenüber. Auch ich hatte lange Vorbehalte gegen die Partei! Doch die LINKE hat sich in ihrer Entwicklung mit der Vergangenheit der DDR auseinandergesetzt.

So schreibt sie in ihrem Programmentwurf, der zur Zeit in der Partei breit diskutiert wird:

“…Zu den Erfahrungen der Menschen im Osten Deutschlands zählen die Beseitigung von Arbeitslosigkeit und die wirtschaftliche Eigenständigkeit der Frauen, die weitgehende Überwindung von Armut, ein umfassendes soziales Sicherungssystem, ein hohes Maß an sozialer Chancengleichheit im Bildungs- und Gesundheitswesen sowie in der Kultur.

Auf der anderen Seite standen Erfahrungen staatlicher Willkür und eingeschränkter Freiheiten. Wichtige Reformansätze wurden nach kurzer Zeit immer wieder autoritär abgewürgt. Die Demokratie blieb auf der Strecke, und eine ökologische Orientierung hatte keine Chance. Die Zentralisation der ökonomischen Entscheidungen und die bürokratisierte Form der Planung und Leitung der Volkswirtschaft sowie die weitgehende Einschränkung betrieblicher Selbstständigkeit führten langfristig zu einem Zurückbleiben der Innovations- und Leistungsfähigkeit. Damit sank die Anziehungskraft des ökonomischen Modells der DDR. Es ist deutlich geworden: Ein Sozialismusversuch, der nicht von der großen Mehrheit des Volkes demokratisch gestaltet, sondern von einer Staats- und Parteiführung autoritär gesteuert wird, muss früher oder später scheitern. Ohne Demokratie kein Sozialismus. Deshalb gehörte zum Gründungskonsens der PDS – einer der Vorläuferparteien der LINKEN – der unwiderrufliche Bruch mit dem Stalinismus.…”

Diese Einsicht war für mich die Voraussetzung für meine Mitarbeit bei den LINKEN.

Schon Rosa Luxemburg vertrat energisch die Idee: „Marxismus ist eine revolutionäre Weltanschauung, die stets nach neuen Erkenntnissen ringen muss, die nichts so verabscheut wie das Erstarren in einmal gültigen Formen, die am besten im geistigen Waffengeklirr der Selbstkritik und im geschichtlichen Blitz und Donner ihre lebendige Kraft bewahrt.“ Nicht Dogmatismus sondern Selbstkritik und ständige Veränderung ist notwendig. Ein Sozialismus ohne Demokratie ist zum Scheitern verurteilt.

In der Bundesrepublik Deutschland haben wir eine parlamentarische repräsentative Demokratie. Meist alle 4 Jahre dürfen wir wählen und damit entscheiden, wer unsere Interessen vertritt. Doch bei den letzten Wahlen in NRW lag die Wahlbeteiligung nur noch bei rund 59 פּראָצענט. Auch die Wahlen zum Deutschen Bundestag im September 2009 war mit 70,78 Prozent die niedrigste seit Bestehen der Bundesrepublik. Immer mehr Menschen wenden sich ab von der Politik und den Politikern. “Die machen ja doch, was sie wollen…”, höre ich oft auf den Straßen.

Doch es geht um unsere Interessen, wie wir zusammenleben möchten, um die Zukunft unserer Kinder. Und da lohnt es sich schon, einmal genauer hinzusehen, was denn unsereVolksvertreterin unserem Namen für Politik machen!

Nach dem Ende des Faschismus 1945 war allen Deutschen klar: “Nie wieder soll ein Krieg von deutschem Boden ausgehen…”. Heute schicken wir wieder Soldaten zum Krieg in andere Länder. In wessen Interesse? Die LINKE ist die einzige Partei in Deutschland, die sich konsequent gegen den Krieg in Afghanistan und anderswo einsetzt.

Die Lohnentwicklung in Deutschland hat sich in den letzten Jahren mit extrem niedrigen Lohnsteigerungsraten regelrecht von der Entwicklung in den europäischen Nachbarstaaten abgekoppelt. (יענע). Ein Mindestlohn, wie er schon in vielen europäischen Ländern besteht, ist auch in Deutschland notwendig, damit man von seiner Arbeit auch leben kann.

Und wer nach vielen Jahre geregelter Arbeit auf Hartz IV angewiesen ist, der kann wahrlich verzweifeln! Auch hier setzt sich die LINKE als einzige Partei konsequent für die Abschaffung ein. Und es gibt noch eine Menge anderer Probleme: קינד דלות, פאָרמירונג, Gesundheitswesen

Was mich aber am meisten aufregt: dass sich bei den Menschen immer mehr das Gefühl breit macht, als befänden wir uns in einem riesigen Spielcasino. Die Finanzmärkte und die Spekulanten treiben ihr wildes Spiel mit schwindelerregenden Geldsummen und es wird allerorten von Krise gesprochen. “Gewinne werden privatisiert während Verluste sozialisiert werden…”, das spüren die meisten Menschen.
Heute morgen lese ich in der Zeitung, dass EU und IWF den Euro mit 750 Milliarden stabilisieren wolleneine Zahl, die ich mir gar nicht vorstellen kann. Und alles nur, weil einige Spekulanten schnelles Geld machen wollen und den Euro angreifen

Ich möchte meine Zukunft nicht den Spekulanten überlassen. איך מיינען, da muss unbedingt politisch ein Riegel vorgeschoben werden!

Sehr deutliche Worte zu diesem Spielcasino sagte Sahra Wagenknecht (1990 צו 1996 Studium der Philosophie und Neueren Deutschen Literatur, arbeitet an einer Dissertation in Volkswirtschaftslehre) am 7.Mai 2010 im Parlament:

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

אָסטערמאַרסטש 2010 אין בראַונסטשוועיג…

אויף יסטער שבת, אַ אָסטערמאַרסטש אויך געפֿונען אין בראַונסטשוועיג ווידער אָנשטאָט – אין די פאָרעם פון אַ וועלאָסיפּעד דעמאַנסטריישאַן און אַ מיטינג. עס איז געווען נאָך גאַנץ קיל, אָבער די זון איז געווען שיינינג און עס איז געווען אַזוי גוט וועטער פֿאַר די קאַמף. זינט 50 דעם יסטער מאַרטשיז געפינען יאָרן אָנשטאָט, 50 יאָרן קעגן יאָדער וועפּאַנז און מלחמות.
אין בראַונסטשוועיג, די יסטער מאַרץ דעם יאָר האָט זיך געשטעלט אונטער די סלאָגאַנס

– אָפּשאַפן יאָדער וועפּאַנז!
– בונדעסוועהר אויס פון Afghanistan!
– שלום פֿאַר פּאַלעסטינע און ישראל!
-אייראָפּע אָן מיליטעריש קאָנסטיטוציע און נאַטאָ אין אַ נאָר און סאציאלע וועלט סדר!

איך האט מיין אַפּאַראַט און מיין ווידעא אַפּאַראַט מיט מיר און גענומען די קאַמף אויף דעם דאַקיומענטיישאַן. די ערשט ווערטער פון פריעדער סטשöבעל, מיטגליד פון שלום צענטער בראַונסטשוועיג ע.וו., די געשיכטע פון ​​די יסטער מאַרטשיז אין בראַונסטשוועיג איך געפֿונען זייער טשיקאַווע. און, ער איז שוין אַ וועטעראַן פון דער שלום באַוועגונג.

די וועלאָסיפּעד רייַזע פון ​​בראַונסטשוועיג שטאָט מיט די פילע פּאָסטערס און שלום flags איז געווען זייער פאַרביק און לעבעדיק. איך וואָלט זיין מיטגעפאַהרען, אָבער איצט איך איז געווען שטייענדיק הינטער מיין ווידעא אַפּאַראַט…

אין די לעצט מיטינג האט געזאגט פּאַסטאָר אַלברעטשט Fay אויף די סיטואַציע אין Afghanistan און אבאמא 'ס נייַ מאָמענטום אין וועלט פּאָליטיק. ער האט געזען אבאמא קריטיקאַלי. מאַריאָן קרוגער, באַטייליקטער אין דער עזה שלום מאַרץ 2010, געמאלדן אויף די סיטואַציע פון ​​די פּאַלעסטיניאַנס אין די עזה סטריפּ. זי גערעדט ווי אַ מוטער פון קינדער און זייער ווערטער האָבן באווויגן מיר זייער פיל. לעסאָף שטעלן Bernd פֿון די בירגערס 'איניציאטיוו וואַגגום בירגערס' קאַנסערנז קעגן די יקספּאַנשאַן פון די בראַנזוויק אַעראָפּאָרט איז. אויך אין זיין רעדע זיך קאָנצענטרירט אויף שלום, קיין מיליטעריש פאָרשונג אין בראַונסטשוועיג…

דאָ די צוויי ווידיאס, איך גענומען (אַ ביסל פאַרקירצט לעצט מיטינג, זינט יאָוטובע בלויז 10 פּערמיטינג מינוט).

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

Die Privatisierung des modernen Krieges

„Der Krieg ist eine bloße Fortsetzung der Politik unter Einbeziehung anderer Mittel” (Clausewitz: Vom Kriege I, 1, 24). Gemeint ist damit, dass das Militär der Politik stets untergeordnet ist. Die Politik bestimmt demnach durch den Zweck die Anwendung von militärischer Gewalt, also von Krieg, als Mittel zur Lösung eines Konflikts. Der Krieg ist so der Politik immer untergeordnet.(וויקיפּעדיע) Dies schrieb Clausewitz 1812

Dieser klassische Begriff von “קריג”, der zwischen Nationen stattfindet und dessen Ziel die Aneignung oder Verteidigung von Ressourcen ist, muss heute neu definiert werden. Heute spricht man vonasymmetrischen Kriegen”: es sind vermehrt nicht-staatliche Gruppen in kriegerische Auseinandersetzungen involviert und es findet eine “פּרייוואַטאַזיישאַן” der Gewaltanwendung statt. So unterhalten Warlords und andere Familienclans Privatarmeen und auch das Gewaltmonopol des Staates wird durch neu auftretende Formationen in Frage gestellt. Geschichtlich gesehen findet eine Rückwärtsentwicklung des Krieges zu seinen ursprünglichen Formen der privat verfügten Ressourcen der sozialen Aktion “קריג” אָנשטאָט. Sehr interessant finde ich in diesem Zusammenhang den Vortrag von Dag Krienen: Der klassische, der moderne und der postmoderne KriegVon der Deprivatisierung zur Reprivatisierung kollektiver Gewalt

Mit dem Ende des Kalten Krieges 1989, als sich durch den Zerfall der Sowjetunion die Konfrontationsstellung der Blöcke auflöste und die USA von einer imperialen Macht zu einer hegemonialen Weltmacht wurde, die vor allem die Aufgabe hat, die globale Infrastruktur des Handels aufrecht zu erhalten und auf neue Gebiete auszudehnen, änderte sich auch die Kriegsführung. Die USA stehen im Zentrum des globalen Wirkens (aufgrund ihrer militärischen Macht), sind aber immer mehr auch auf ihre Verbündeten (אייראָפּע, יאַפּאַן, Australien u.a.) angewiesen. Im Zentrum des hegemonialen globalen Interesses stehen neben der Sicherung der Ressourcen (רוי מאַטעריאַלס, Energieträger, Öl…) die Sicherung des Kapitalflusses.

Brzezinski, ein wichtiger außenpolitischer Berater, der quasi als graue Eminenz unter den US-Geostrategen die Sichtweisen und Interessen eines ganzen Flügels der amerikanischen Elite verkörpert, führt in seinem Buch »Die einzige Weltmacht« aus:

  • der erste Grundsatz sei der erklärte Willen, די “einzigeund – wie Brzezinski es nennt – sogarletzteWeltmacht zu sein,
  • und was sogar noch entscheidender sei:

  • dem zweiten Grundsatz liege die Einschätzung zugrunde, dass eine Macht, die in Eurasien die Vorherrschaft gewinnt, damit auch die Vorherrschaft über die gesamte übrige Welt gewonnen hätte…(יענע).
  • Dieser Traum wird durch die internationale Entwicklung, dem rasanten Aufstieg von China und Indien und dem verbliebenen Russland, immer mehr in Frage gestellt. In den nächsten fünf Jahren könnte der US-Dollar seine Position als vorherrschende Weltwährung einbüßen. Umso wichtiger ist für die USA Europa als unverzichtbarer Partner.

    אַפגהאַניסטאַן (obwohl es keine Ölreserven besitzt!) ist ein wichtiger Dominostein in der amerikanischen Außenpolitikzentral in der Eroberung des euroasiatischen Raumes (יראַן, יראַק, סיריע, Türkei, Georgien, Aserbaidschan, Tukmenistan, פּאַקיסטאַן, Dubai …).

    Daraus verständlich wird die Bedeutung der Einbindung der europäischen Bündnispartner. Aber auch die Kriegsführung der USA in Afghanistan ändert sich: es werden immer mehr private Sicherheitsdienste – גערופֿן. Private Security Companies, PSCin den Krieg eingebunden. Dies sind private Unternehmen, die in den Bereichen Versorgung, Personenschutz, Ausbildung und Wartung, aber auch in der Luftraumüberwachung, Minenräumung bis hin zum Wiederaufbau von militärischer Infrastruktur und Versorgungswegen eingesetzt werden. Diese Firmen arbeiten unter privatwirtschaftlichen Gesichtspunkten, sie möchten Gewinn machenan einer Befriedung sind sie nicht interessiert.

    Bekannt geworden ist die Firma Blackwater (heute nennt sie sichXe Services”), die international agiert und nach mehreren Toten bei ihren Einsätzen in die Kritik geriet. Seit den 1990er Jahren, als die ersten privaten Militärdienstleister auftraten, hat ihre Anzahl massiv zugenommen.

    Das Personal der privaten militärischen Dienstleister auf afghanischem Boden wird derzeit auf 130 000 צו 160 000 Mann geschätzt. Das ist die zweithöchste Zahl nach dem Irak, wo 2007 nach Angaben des Pentagon 185 000 private Söldner tätig waren (gegenüber 160 000 regulären Soldaten). Aber diese Reihenfolge wird sich demnächst ändern, wenn die USAwie von Präsident Obama angekündigtweitere 30 000 Soldaten an den Hindukusch entsenden, denn mit diesen werden voraussichtlich 56 000 weitere private Söldner ausrücken. Das vom Pentagon in Afghanistan unterhaltene Personal wird dann zu über zwei Dritteln auscontractorsbestehender höchste je erreichte Anteil…”(יענע)

    Diese privaten Söldnerfirmen machen sich mittlerweile unentbehrlich! Ausbildung und der Bereich Logistik liegt fast gänzlich in den Händen der privaten Militärfirmen. Deutschland hat die UN-Konvention gegen die Anwerbung, den Einsatz, die Finanzierung und die Ausbildung von Söldnern zwar unterschrieben, aber noch nicht ratifiziert.

    Was bleibt ist die Frage der Ethik solcher privater Militärunternehmen

    Ciao האַנס

    www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

    אינטערוויו: “מלחמה מאכט איר קראַנק”

    דער טשערמאַן פון די אַססאָסיאַטיאָן “יפּפּנוו – דייַטש סעקשאַן פון די ינטערנאַטיאָנאַל פיסיסיאַנס פֿאַר די פּרעווענטיאָן פון יאָדער מלחמה / פיסיסיאַנס אין געזעלשאַפטלעך פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט” פראַו דר.מעד.אַמגעליקאַ קלאַוססען, אין פּסיטשיאַטרי און פּסיטשאָטהעראַפּי, האט דער דייַטש מעדיקאַל דזשאָורנאַל פון 7.1.2010, דזשג. 107, אַרויסגעבן 1-2, אַן אינטערוויו צו דער פֿראַגע: וואָס מאָוטאַווייץ רופאים, צו אַרבעט פֿאַר שלום?
    דער דייַטש מעדיקאַל דזשאָורנאַל באַקומען אַלע דאקטוירים אין דייַטשלאַנד. צו מאַכן די געדאנקען צו אַ ווידער וילעם, איך וועט נעמען צו די אינטערוויו אין מיין בלאָג. (די אינטערוויו איז געווען באגלייט סוננאַ גיעסעקע און דר.מעד.בירגיט היבבעלער)

    די יפּפּנוו זינט די 80 ס איז באגאנגען צו פרידלעך סאַלושאַנז צו קאנפליקטן. פארוואס איז די מעדעצינישע פונט פון מיינונג אויף ישוז אַזאַ ווי מלחמה און שלום אַזוי וויכטיק?
    מיר דאקטוירים זענען אין באַשולדיקונג פון אונדזער פאַכמאַן שכל, פֿאַר לעבן און פֿאַר די געזונט פון דער באַפעלקערונג. מלחמה איז די גרעסטע ומגליק טאָמיד – אַ קינסטלעך ומגליק, איז פּריווענטאַבאַל. מיר דעריבער זען עס ווי אונדזער מעדיקאַל אַרבעט, צו טאָן עפּעס פֿאַר די פאַרהיטונג פון מלחמות.
    אין באַזונדער זיי זענען באגאנגען צו טראָמאַטייזד זעלנער. פארוואס?
    קריג נישט בלויז קילז, אָבער מאכט די ציוויל באַפעלקערונג און די אַפעקטיד זעלנער קראַנק. זיי האָבן צו בלייַבן טאָג און נאַכט אין אַ קעסיידערדיק שטאַט פון וויגילאַנסע: יעדעס מאָל אַן באַפאַלן קען סטראַשען. זעלנער, אָבער, זענען ביידע וויקטימס און פּערפּאַטרייטערז. דער דייַטש אַרמד פאָרסעס אין אַפגהאַניסטאַן זענען נישט גאַנץ עס וואַלאַנטעראַלי. פון קורס, קיין איינער האט געצווונגען, צו זייַן זעלנער. די פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט פֿאַר זייער אָנטייל אין די מלחמה ווערז פּאָליטיק. דאס איז די דילעמאַ: זעלנער געפינען עס אוודאי נישט דיזייראַבאַל, צו גיין צו מלחמה און אומברענגען מענטשן. די וואָר, צו האָבן ווערן פּערפּאַטרייטערז, אָבער נאָר איינער פון זיי ווי דער פאַקט, צו האָבן ווערן אַ קאָרבן פון דער מלחמה ווי טראַורנאַטיסיערטע.
    ווי פילע זענען אַפעקטיד דורך פּאָסטן-טראַוומאַטיש דרוק דיסאָרדער?
    די נומער פון אַפעקטיד זעלנער ריסעס. 2007 איז זי אין 130 און האט זינט פארבליבן צו וואַקסן – אויף 226 אין 2008, און אין דער ערשטער העלפט 2009 האבן שוין 186.
    וואָס איז דיין אָפּשאַצונג, די נומער פון אַנריפּאָרטיד?
    די לעצטע דייַטש צו לערנען דאַטעס פון 2007. אין אַז צייַט עס זענען געווען 0,8 צו 2,5 פּראָצענט – ווו אפילו די באַנדאַסווער ינדאַקייטינג, דער פינצטער פיגור ליגנעריש אין 4-5 פּראָצענט. די פּראָבלעם איז אַוואַדע אין דייַטשלאַנד ניט ווי גרויס ווי אין די פאַרייניקטע שטאַטן, אָבער עס איז שיין מער וויכטיק. אין ציבור עס איז פיל דיסקוסיע, און איך זען, אַז יענע פאַראַנטוואָרטלעך זענען דערשראקן אין די באַנדאַסווער.
    עס זענען סטראַקטשערז, אין פאלן ווו פּאָסטן טראַוומאַטיש סטרעסט זעלנער קאַפּטשערד. מיינט, אַז זיי זענען אַדאַקוואַטלי?
    דער בונדעסוועהר זיך זאגט, אַז זיי טאָן ניט האָבן גענוג סייקאַלאַדזשאַס און דאקטוירים. דעריבער, דער בונדעסוועהר האט אַפּראָוטשט די דייַטש סייקאַטעראַפּיסס אַססאָסיאַטיאָן און האט גערופן די טעראַפּיסט צו, צו צושטעלן וואַלאַנטעראַלי פֿאַר די באַהאַנדלונג פון טראָמאַטייזד זעלנער בנימצא. די דעמאָלט דיפענס מיניסטער פראַנז דזשאָסעף יונג פארלאנגט דורך סייקאַטעראַפּיסס אָבער צו צייכן אַ דערקלערונג, אַז זיי טאָן ניט אָפּוואַרפן די פרעמד מישאַנז פון דער בונדעסוועהר. דאס הייסט עס, מלחמה קריטיש טעראַפּיס זענען אַנדיזייראַבאַל.
    דעם מלחמה דאַס?
    אין די פרילינג 2009 – און אויף די אנדערע האַנט, מיר ווענדן. פון לויף מיר העלפן קראַנק זעלנער, אָבער מיר קענען ניט גווורע אונדז פֿאַר מלחמה. אויב אַ זעלנער צאָרעס פון פּאָסטן-טראַוומאַטיש דרוק דיסאָרדער, דעריבער, די מלחמה, דער גרונט פון דעם קרענק איז. א מאַנדאַטאָרי קריטעריאָן פֿאַר די דיאַגנאָסיס פון פּאָסטן-טראַוומאַטיש דרוק דיסאָרדער איז, אַז דער מענטש זארגן אָדער אַן יקספּיריאַנסט קייפל טראָמאַז האט. און אויב באַצאָלן דורך די זעלנער זארגן ספקות וועגן דער מלחמה, מוזן זייַן ערלויבט צו רעדן וועגן אין טעראַפּיע. מיר האָבן דעריבער לאָנטשט אַ כסימע קאמפאניע. אונדזער פאָדערונג: טהעראַפּיע ja, אָבער ינסטרומענטאַליזאַטיאָן פֿאַר דער מלחמה קיין.
    ווי אַזוי איז דאָס איניציאטיוו אין דער מאָמענט די קראַנט שטאַט?
    עס האָבן 260 דאקטוירים, געחתמעט סייקאַטעראַפּיסס און סייקאַלאַדזשאַס. איצט מיר ווילן צו אַדרעס דעם אַרויסגעבן אין די פּסיטשאָטהעראַפּעוטיק פאַכמאַן סאַסייאַטיז, צו אויך ווי צו סטימולירן דיסקוסיע.
    אין יפּפּנוו-פאַרלייגן מאָל זיי האט צו צוגאַנג, אָפּוואַרפן מלחמה מעדיציניש טריינינג. זיי האבן ניט פּרעטענדירן די באַפעלקערונג, אַז זיי געקענט גרייטן פֿאַר די יאָדער ומגליק. און אפילו הייַנט די יפּפּנוו קען זאָגן אָבער: מיט מלחמה מיר ווילן צו בייסיקלי האָבן גאָרנישט צו טאָן.
    רעכט, מיר זיצן הייַנט ווי עס איז געווען דעמאָלט יעדער מלחמה פון. מיר גלויבן אַז די געזעלשאַפטלעך רעסורסן מוזן זיין שטעלן אין די שלום – אַקאָרדינגלי אין אַפגהאַניסטאַן אין די ריקאַנסטראַקשאַן, אין די געזונט און עסנוואַרג זיכערהייַט. איינער דריט פון די אַפגאַן באַפעלקערונג איז אָפענגיק אויף עסנוואַרג הילף פון די וועלט פוד פּראָגראַממע פון ​​די פאראייניגטע נאַטיאָנס. אין אַ לאַנד צו לוין מלחמה, אין די פערטל פון די קינדער ווייניקער ווי פינף יאר אַלט – אַז ס ווילד. אַנשטאָט, אַלע אנדערע טאַסקס האָבן צו זיין סאַלווד. אין דעם פונדאַמענטאַל שטעלע פון ​​די יפּפּנוו, גאָרנישט האט געביטן. אבער אויב טראָמאַטייזד זעלנער קומען צו אונדז, דעמאָלט מיר לייקענען זיך ניט ווי דאקטוירים פון דער הילף.
    פארוואס פּונקט?
    ווייַל די זעלנער דאַרפֿן העלפן, ווייַל זייער ינער וועלט, איר נשמה, איז איבערגעבליבענע, ווייַל זיי ניט מער באַקומען צוזאמען מיט זיך און זייער ווייַטער פון מישפּאָכע און פריינט. עטלעכע זעלנער קען דעמאָלט אָנכאַפּן די געלעגנהייט, צו האַנדלען מיט די ונטערטעניק פון מלחמה. אנדערע אָפּוואַרפן די עפשער פון, ווייַל עס קען שטעלן זייער אידענטיטעט אין קשיא. דאס איז דער באַשלוס פון די מענטשן זארגן.
    אָווערלאָאָקינג די בונדעסטאַג איינער וואונדער: וואָס קענען די יפּפּנוו ייַנרייען צו פּאָליטיק? דער בלויז פּאַרלאַמענערי פּאַרטיי, אפ די אַפגהאַניסטאַן דיפּלוימאַנט פּרינציפּ, איז די לעפט פארטיי.
    דער אמת. אבער עס זענען אויך אנדערע פּאַרטיעס אין יחיד מיטגלידער, דער ספק גאנץ.
    די מערהייַט פון מעפּס איז אָבער. דאס ווייזט די קראַנט באַשלוס, צו פאַרברייטערן די נוצן.
    רעכט, אָבער עס קענען נישט אַפֿילו זאָגן מיר ביז איצט, פארוואס דער בונדעסוועהר זעלנער זענען אלץ אין אַפגהאַניסטאַן. אויב איר ווילן צו העלפן די מדינה, פארוואס דעמאָלט מיט מיליטעריש? פארוואס נישט גיין מיט דער הילף? אויך, צו בויען אַ דעמאָקראַטיש שטאַט, דאַרפֿן אין מיין מיינונג נישט זעלנער.
    די 80 זענען טאַקע געזען אין פאַרגלייַך צו הייַנט פאליטיש אַ זייער פּאָולערייזד צייַט. די גרעענס זענען ערידזשנאַלי פון די שלום באַוועגונג, האָבן זייַן שטעלע אָבער איצט צוגעפאסט צו דער פאַקט. זענען די פאדערונגען פון יפּפּנוו אין אַלע מאָדעם און הייַנטצייַטיק?
    איך טראַכטן אונדזער שטעלעס זענען נאָך ינאָרמאַסלי וויכטיק און בייַצייַטיק, ווייַל די טענדענץ פון פילע לענדער, צו פּרובירן צו סאָלווע קאנפליקטן מיליטאַרילי, ינקריסיז.
    אבער וואָס ספּעציפיש באדערפענישן איר האָבן פון די קראַנט פעדעראלע רעגירונג?
    מיר פאָדערן אַ אַרויסגאַנג סטראַטעגיע מיט אַ קאָנקרעט טאָג פֿאַר וויטדראָאַל. די “קאָאָפּעראַטיאָן פֿאַר שלום” האט
    דערלאנגט אַ באַטאָנען פּלאַן פֿאַר וויטדראָאַל. וועגן רעגיאָנאַל טרוסעס און דיסקוסיעס מיט פארשטייערס
    אַפגאַן שלום דזשערגאַ צו זיין פּאַוועד פולשטענדיק שלום נאַגאָושייישאַנז. דעם איז נאכגעגאנגען דורך די פעדעראלע רעגירונג זאל אָריענטירן.

    אויב די נומער פון טראָמאַטייזד זעלנער צו העכערונג אין די לעבן צוקונפֿט און ניט דורך די געשפּרייט פון די באַנדאַסווער מיסיע אין אַפגהאַניסטאַן?
    באשטימט. אַן געשפּרייט איז פארבונדן מיט אַ עסקאַלירונג. און אַ מער וויכטיק קשיא איז:
    ווי קענען די סטייקכאָולדערז זענען בעסטער סאַפּלייד? אפילו אויב דער בונדעסוועהר סייקאַטעראַפּיסס פון די ציוויל סעקטאָר ינוואַלווינג, איז ניט לייכט. עס איז פשוט אַ פאַקט, אַז עס טוט ניט אפילו
    זענען פֿאַר ציוויל טראָמאַטייזד גענוג באַהאַנדלונג ערטער.

    איך טראַכטן, די געדאנקען זענען זייער וויכטיק אין די באַטראַכטונג פון דער אַפגהאַניסטאַן מלחמה…
    Ciao האַנס

    www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

    אַפגהאַניסטאַן – ist das unser Krieg?

    Früher durchquerte man Afghanistan auf dem Weg nach Indien, um zur spirituellen Erleuchtung zu gelangen. In Kabul rauchte man damals seinen Joint und wurde dabei von den Einheimischen als Exot betrachtet. Früher – das war Ende der 60er Jahre… Inzwischen ist viel in dem Land passiert und keiner möchte sich mehr freiwillig in die Gefahr begeben, unter der die gesamte afghanische Bevölkerung heute lebt.

    זינט 30 Jahren herrscht in Afghanistan Krieg. Im Dezember 1979 mit dem Einmarsch der sowjetischen Truppen entwickelte sich ein Bürgerkrieg, der schließlich mit dem Abzug der sowjetischen Truppen 1989 endete. In diesem 10jährigen Krieg standen sich die Interessen der Sowjetunion und den von den USA, Saudi-Arabien und Pakistan unterstützten islamischen Mudschaheddin gegenüber. Mit der Einnahme Kabuls 1992 durch die Muschaheddin entbrannte ein weiterer Bürgerkrieg, der bis etwa 1995 dauerte. Danach sickerten die Taliban von Pakistan in das Land, übernahmen die Macht und riefen das Islamische Emirat Afghanistan aus.

    Männer mussten ab sofort Bärte tragen, מוזיק, Sport, Bilder und Fernsehen wurden verboten, und Frauen und Mädchen wurde Schulbesuch und Berufstätigkeit untersagt. Die Burqa für Frauen wurde eingeführt.

    Am 11.September 2001 geschah das Attentat auf das World Trade Center und Osama Bin Laden vom Netzwerk al-Qaida übernahm die Verantwortung. Da sich Teile dieses Netzwerkes in Afghanistan aufhielten und der UN-Sicherheitsrat der USA das Recht auf Selbstverteidigung zu sprach, marschierten US-Truppen unterstützt von mehreren anderen Staaten im Oktober 2001 in das Land.

    Im Dezember 2001 waren die Taliban zurückgedrängt und es folgte die Einsetzung einer Interimsregierung unter Präsident Hamid Karzai auf der parallel stattfindenden ersten Petersberger Afghanistan-Konferenz in Bonn. Um diese Regierung zu stützen wurde im Dezember 2001 durch den UN-Sicherheitsrat eine von NATO-Staaten und mehreren Partnerländern gestellte Internationale Sicherheitsunterstützungstruppe (International Security Assistance Force, ISAF) eingerichtet.

    Der Deutsche Bundestag beschloss in zwei Abstimmungen am 16. November und 22. דעצעמבער 2001 die deutsche Beteiligung an der Operation Enduring Freedom sowie am ISAF-Einsatz. Seitdem ist Deutschland mit 4.400 Soldaten der drittgrößte Truppensteller der ISAF. Das Operationsgebiet der Deutschen ist seit Mitte 2006 die Nordregion.

    Einen guten Überblick gibt dieses Video von arte – “Mit offenen Karten”:

    In Afghanistan herrscht also Krieg, der für die meisten Menschen vor Ort mit extremer Armut, Vertreibung und Gefahr für Leib und Leben verbunden ist. Im Dezember 2002 erklärte der damalige Verteidigungsminister Peter Struck : „Die Sicherheit Deutschlands wird auch am Hindukusch verteidigt.“ Und der Verteidigungsminister Jung erklärte im Juli 2009, dass es sich in Afghanistan um einen Stabilisierungseinsatz – einen Kampfeinsatz – aber keinen Krieg handelt. Wir würden durch den Einsatz in Afghanistan unsere Sicherheit in Deutschland garantieren. Der Afghanistan-Einsatz hat bislang 36 deutschen Soldaten das Leben gekostet (Chronologie). Bei den Getöteten sprach man dann aber wieder von “Gefallenen”, die in Deutschland mit Ehrengeleit, der Nationalhymne sowie dem Lied „Ich hatt’ einen Kameraden“ zur letzten Ruhe gebettet werden…

    Der neue Verteidigungsminister Guttenberg hat mittlerweile Verständnis dafür, wenn die Bürger den Afghanistan-Einsatz als “קריג” bezeichnen. Und Außenminister Westerwelle will sogar eine klare Perspektive für den Truppenabzug(!).

    Wenn ich mit Leuten spreche, so höre ich meist “…was haben wir da verloren?". Laut ARD-Deutschlandtrend sprechen sich zwei Drittel der Bürger (64 פּראָצענט) für einen möglichst schnellen Rückzug der deutschen Soldaten aus.

    Was wird nach Aussagen der Verteidigungsminister an Freiheit verteidigt oder stabilisiert? Viel wird vom Wiederaufbau des Landes gesprochen. Doch schauen wir uns die Verteilung der Gelder einmal an:

    Kriegskosten_Afghanistan

    Die gezahlten Hilfsgelder sind im Vergleich zu den ausgegebenen Kriegsgeldern verschwindend gering. Es gibt nur noch wenige aktive NGOs (Nicht-Regierungs-Organisationen) im Land. medico international stellte im August 2009 sein Minenräumungsprojekt aus Sicherheitsgründen ein. medico fordert eine Demilitarisierung des Landes und eine Hinwendung zu den Bedürfnissen der Menschen. Ärzte ohne Grenzen u.a. haben sich aus Afghanistan zurückgezogen.

    Kurz zur Lage der Menschen in Afghanistan: für die Mehrheit der Menschen in Afghanistan hat sich die soziale Lage während des Kampfeinsatzes weiter verschlechtert. אויבן 80% der Bevölkerung leben in völliger Armut auf dem Land. Die Welthungerhilfe berichtet:„…12 Millionen Menschen leben unter der Armutsgrenze und sind von Hunger bedroht, ein Großteil des Einkommens muss für Nahrungsmittel aufgewendet werden. Verschärft wurde die Situation durch die weltweite Erhöhung der Nahrungsmittelpreise. Die Preise für Grundnahrungsmittel haben sich seit 2007 fast verdreifacht.“ Nur 19% der städtischen Bevölkerung Zugang zu sauberem Trinkwasser. Die Lebenserwartung der Afghanen betrug nach Amnesty Report 2008 42,9 יאָרן. 28% können weder lesen noch schreiben. Die Stromversorgung ist für die Mehrheit der Bevölkerung jetzt schlechter als vor fünf Jahren und nur einige Stunden am Tag nutzbar. Die Welthungerhilfe kritisiert die Politik der Bundesregierung. “Die Aufbauprojekte der Bundeswehr sind vom Umfang her zu vernachlässigen, aber die Vermischung von Militär und Wiederaufbau hat erheblichen Schaden angerichtet: Die Entwicklungshilfe durch die Wiederaufbauteams in den Provinzen wurde als Instrument für politische und militärische Interessen missbraucht und ist sogar Teil der Militärstrategie geworden. Deshalb wird sie nicht mehr als unparteilich wahrgenommen”, schreibt Jamann.

    Der Krieg in Afghanistan destabilisiert auch Pakistan. Man spricht schon von dem Konfliktfeld Afpak. Nicht zu vergessen – Pakistan verfügt über die Atombombe!

    Auch in der Bekämpfung des Mohnanbaus haben die Besatzungstruppen keinerlei Erfolge erzielt:

    Mohn_Afghanistan

    וועגן 90% des global vermarkteten Opiums werden in Afghanistan produziert.

    אבאמא, der amerikanische Präsident, der gerade den Friedensnobelpreis erhalten hat, will die amerikanischen Truppen noch weiter aufstocken. 30.000 zusätzlichen Soldaten will er schicken, und zur Beruhigung gibt er einen Abzug der Truppen ab 2011 אַ. Die Taliban seien in den letzten Monaten wieder erstarkt und dabei seien so viele Soldaten wie nie zuvor bei Kämpfen in Afghanistan ums Leben gekommen. אַגעוו 60% der Amerikaner lehnen die Mission ab!

    Die Hilfe geht an den Menschen vorbei, weil die NATO-Besatzung den militärischen Sieg über den Widerstand zum Ziel hat und nicht die Bekämpfung von Armut und Not. Dazu kommen die weit verbreitete Korruption im Land. Auch die herrschenden Politiker sind korrupt. Bei den letzten Wahlen gab es Wahlbetrug.

    Der weltweite Terrorismus soll durch den Einsatz der alliierten Kräfte zurückgedrängt werden. Doch ist es nicht gerade dieser Militäreinsatz, der die Menschen in immer neues Elend stürzt und sie in die Hände des Terrorismus treibt? איך מיינען, vielmehr sollten die örtlichen und traditionellen Formen der Konfliktbearbeitung gestärkt werden und nicht so sehr die korrupte Zentralregierung.

    Krieg ist keine Lösung, sondern führt zu mehr Gewalt. Frieden kann nicht von außen verordnet werden, sondern muss im Land selber wachsen…

    Afghanistan ist militärisch nicht zu gewinnen”, sagte sogar der neue Verteidigungsminister Guttenberg am 10.12. in der ZDF-Sendung Maybrit Illner.

    Die Öffentlichkeit wird über die Vorgänge in Afghanistan nur sehr spärlich informiert. Das Desaster der Bombadierung der Tanklaster in Kundus mit bis zu 142 Toten wird nur langsam aufgedeckt. Der alte Verteidigungsminster und hohe Verantwortliche im Militär stehlen sich einfach aus der Verantwortung. Der Potsdamer Völkerrechtler Andreas Zimmermann sagte zu den Vorgängen: “Völkerrechtlich ist die Bundeswehr in Afghanistan auf der Seite der legitimen afghanischen Regierung Partei eines nicht-internationalen bewaffneten Konflikts. In einem solchen Konflikt ist es grundsätzlich völkerrechtlich zulässig, gegnerische Kämpfer zu töten. Dabei darf unter bestimmten Voraussetzungen auch der Tod unbeteiligter Zivilisten in Kauf genommen werden, סייַדן, das Ausmaß der zivilen Nebenschäden ist unverhältnismäßig.”(רונג)

    אין די 3.12. hat der Bundestag mit breiter Mehrheit für eine Verlängerung des Isaf-Mandats in Afghanistan gestimmt. 445 Parlamentarier votierten für den Antrag der Bundesregierung, 105 lehnten ihn ab, 43 Abgeordnete enthielten sich.

    Als einzige Partei in Deutschland setzt sich die Linke für einen konsequenten Verzicht auf Krieg in Afghanistan ein. Auch wenn es einigen nicht passt, so möchte ich doch die Rede von Lafontaine, die er schon am 25.6.2008 vor dem deutschen Bundestag hielt, רעקאָרד:

    [youtube Ag7Aa0nbLjw nolink]

    Etwas aktueller die Rede von Gregor Gysi am 22.April 2010 vor dem Deutschen Bundestag:


    אראפקאפיע וידאו אָדער Mp3

    Weitere Informationen finden sich unter:

    Bundeszentrale für politische Bildung
    Die wissenschaftliche Arbeitsgemeinschaft Afghanistan (AGA)
    Afghanistan Information Management Services (AIMS)
    Friedensratschlag – AG Friedensforschung an der Uni Kassel

    Ciao האַנס

    www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

    דעם פּלאַץ ימפּלויז די וואַוואַטאַרס פּלוגין דורך שיימאַס יונג.