ווידזשאַל פֿאַר עזה …

Gaza nach der israelischen "Operation Gegossenes Blei"לעצטע שבת, אַ ווידזשאַל צו קאַמעמערייט די עזה קריג איז געווען געהאלטן אין בראַונסטשוועיג. אונטער די דעוויז “מענטשנרעכט רעכט זענען ינדיוויסיבאַל!” ויסגעטראַכט די שלום סענטער און שלום אַלליאַנסע בראַונסטשוועיג צוזאַמען מיט די דייַטש-פּאַלעסטיניאַן קלוב בראַונסטשוועיג צו די מיליטעריש אין ישראל אָפּעראַציע “קאַסט פירן” צוויי יאר צוריק. אין פאַרשידן רעדעס, די סיטואַציע פון ​​די מענטשן אין עזה איז געווען דיסקרייבד.

פֿון אַ “מלחמה אָן רחמנות” האט ישראל Defense מיניסטער אהוד ברק. בעת דעם קריג זענען 1.434 געהרגעט פּאַלעסטיניאַנס און מער 5.303 ינדזשערד, מיוטאַלייטיד פילע פון ​​זיי קרולי. אויך שטעלן ישראל ינטערנאַשנאַלי באַנד וועפּאַנז אַזאַ ווי פאָספאָרוס- און צענעלע-גראַניידז. צווישן די 960 ציוויל דעטס זענען אַ דריט פון ווייבער און קינדער (288 קינדער און יונג מענטשן און 121 וואָמען). געשטארבן אויף דער ישראל זייַט 13 מען, דערפון 3 סאַוויליאַנז, 84 זענען ינדזשערד.

די מלחמה אין עזה אַ סצענע פון ​​צעשטערונג לינקס מיט 4.000 חרובֿ און 21.000 דאַמידזשד הייזער כולל שולן און האָספּיטאַלס, טפילע הייזער, אוניווערסיטעטן, רעגירונג- און אנדערע ציבור בנינים. די Infrastructure איז געווען כּמעט גאָר חרובֿ. ניט עפענען קענטיק זענען די טראַומאַטיזעד מענטשן, ספּעציעל די קינדער. די וועלט געזונט ארגאניזאציע (ווער) עסטאַמאַץ, אַז צווישן 20.000 און 50.000 מענטשן האָבן געליטן ארויסטריטן דורך די לאַנג-טערמין שעדיקן.

שוין אין אפריל 2009 באשטעטיקט אַ זעלבשטענדיק מעדיציניש דורכקוק קאָמיסיע ווייאַליישאַנז פון אינטערנאַציאָנאַלער כיומאַנאַטעריאַן געזעץ און מענטשלעכע רעכט בעשאַס די מלחמה אין עזה. די קאַמישאַן געפֿונען, אַז מעדיציניש זאָרגן פֿאַר די ווונדאַד איז דילייד אָדער פּריווענטיד און ארויסטריטן אויף סאַוויליאַנז, ז.ט. בעשאַס די טרוס, און גענומען שטעלן אויף נויטפאַל פּערסאַנעל בעשאַס זייער דיפּלוימאַנט. אין דערצו, די מלחמה שעדיקן צו געזונט פאַסיליטיעס וואָלט האָבן לאַנג-טערמין קאַנסאַקווענסאַז פֿאַר געזונט זאָרגן.

די זעלבשטענדיק יו.ען. קאָמיסיע כעדאַד דורך ריטשארד גאָלדסטאָנע קאָנקלודעד אין זייַן מעלדונג פון סעפטעמבער 2009 אויס, אַז אויך לויפן ביידע די ראַקעט פייַער אויף ישראל און די ארויסטריטן דורך די ישראל מיליטעריש אויף עזה מלחמה קריימז און ווייאַליישאַנז פון מענטשנרעכט. ישראל Offensive אַימעד משמעות פון עס,, צו טרעפן די מענטשן פון עזה ווי אַ גאַנץ און צו באַשטראָפן. ביידע אין די ונוואָללווערסאַממלונג און דורך די אי.יו. פּאַרליאַמענט די גאָלדסטאָנע באריכט איז געווען אנגענומען און די ימפּלאַמענטיישאַן פון די רעקאַמאַנדיישאַנז געמאכט.

רעכט צו די יאנואר 2006 יגזיסטינג בלאַקייד פון די עזה סטריפּ דורך ישראל ראַנז די פּאַמעלעך ריקאַנסטראַקשאַן. פֿעלן בנין מאַטעריאַל זענען פילע הייזער כולל שולן נאָך דאַמידזשד און האָבן קיין פֿענצטער. מענטשן פאָרזעצן צו לעבן אין מאַקעשיפט שעלטערס. סאַפּלייינג די באַפעלקערונג איז פּערסיסטאַנטלי קריטיש לויט צו די גאָו אָקספאַם. די יזינג פון ימפּאָרץ אין 20. יוני האָבן ניט געפֿירט צו אַ היפּש פֿאַרבעסערונג פון די לעבעדיק טנאָים אין עזה, אַזוי אויף 80% אָפענגען פון די באַפעלקערונג פון פרעמד הילף. דער מאַנגל פון יקערדיק דרוגס און מעדיציניש ויסריכט און עסנוואַרג, בעיבי עסנוואַרג און געטרונקען וואַסער בלייבט אַנטשיינדזשד. באַטאַלנעקס אין ענערגיע צושטעלן זענען וואָכעדיק. אין אקטאבער 2008 די ישראל-רעגירונג האט אנגענומען אַ כּמעט גאַנץ פאַרבאָט אויף ימפּאָרץ פון פועלס אין די עזה סטריפּ.

ישראל טוט נישט לאָזן זייַן אייגן עקספּאָרץ פון עזה, אַזוי אַז די עקאנאמיע איז אין טאַטטערס. נאָך וויקילעאַקס התגלות זאָל די עקאנאמיע אין די עזה סטריפּ “אויף גרענעץ פון ייַנבראָך” זיין געהאלטן, אָן זיי “נישט צו שטופּן איבער די צוים”. דעריבער עס וועט זיין בלויז דורך סאָף די בלאַקייד און די ליפטינג פון די אַרויספירן פאַרבאָט עקאָנאָמיש אַנטוויקלונג און פֿאַרבעסערן די סיטואַציע פֿאַר די באַפעלקערונג אין עזה.

מיר רופן אויף די דייַטש רעגירונג צו עמעס לעווערידזש מיט די ישראל-רעגירונג פֿאַר אַ סוף צו דער אינטערנאַציאָנאַלער געזעץ און ינכיומיין בלאַקייד פון עזה און פֿאַר פרייַהייַט פון באַוועגונג פון רעזידאַנץ.

דר. אַרויס לאָמפּ, שלום אַלליאַנסע בראַונסטשוועיג
פריעדער סטשöבעל, שלום צענטער בראַונסטשוועיג
Dr.med. ד. טרמאַססי, דייַטש-פּאַלעסטיניאַן קלוב בראַונסטשוועיג

אין די סוף פון די ווידזשאַל, אַ טעקסט דורך עריק געפּרעגלט איז געווען לייענען, איך וואָלט ווי צו רעקאָרד דאָ מיט:

הערן, הערן, ישראל !

ווען מיר זענען געווען גערודפֿט,
איך איז געווען איינער פון איר.
ווי קענען איך בלייַבן די,
ווען זייער פּערסוער וועט?

איר סערווייווד
וואס זענען גרויזאַם צו איר.
ליוועס אַכזאָריעס
אין איר איצט פאָרזעצן?

דיין לאָנגינג איז געווען,
צו זיין ווי די אנדערע אומות
וואס מערדערד איר.
איצט איר האָבן ווערן ווי.

כאַראָטע האָבן! כאַראָטע האָבן!
האט איר די געלט אָדער וועפּאַנז
וועט ניט שטענדיק זיין עס
צו באַשיצן איר

ריווערסינג וועט נישט זיין גרינג:
די האַס פון די נעבעך לעבן לאַנג
און פילע ווינטשן איר דער
וואָס אַמאָל געניצט צו פרעגן איר דיין טאָרמענטאָרס

אבער איר האָבן קיין אנדערע וועג
צו עפענען איר די צוקונפֿט
אויב עס איז ניט אַ צוקונפט
זאָל זיין די יטערנאַלי געהאסט

כאַראָטע האָבן! כאַראָטע האָבן!
די געבן איר געלט אָדער וועפּאַנז
דאַרפֿן איר בלויז ווי מערסאַנעריז
קעגן די צוקונפֿט

צו די סוף פון עקספּלויטיישאַן
קעגן די האָפֿן פון די נעבעך
קעגן די פֿעלקער
די דיין ברידער זאָל זייַן

(פֿון די ליד ציקל צו די זעקס טאָג מלחמה 1967 - הערט, ישראל דורך עריק געפּרעגלט 1974)

Ciao האַנס

פּס: דאָ א דיטיילד באַריכט אויף די סיטואַציע אין עזה דורך דאקטוירים מענטשלעכע רעכט – ישראל (ענגליש)

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

ManifestDer Tanz der Seele

Mein Fenster zur Kommunikationswelt...

איך.

Ich sitze an diesem Morgen wie jeden Tag wieder vor meinem Computer. Diese Arbeit gehört mittlerweile zu meiner festgezurrten Tagesstruktur. Ich rufe meine Emails ab und antworte in kurzen Re-Mails. Ich beobachte die Statistiken meiner Homepage und meines Blogs und freue mich über die vielen internationalen Besucher. Aus den fernsten Winkeln der Welt schauen Besucher auf meinem Blog vorbei – die Sprache ist kein Problem, da ich einen Übersetzer auf der Seite eingebaut habe. Ich finde es faszinierend, meine Artikel in arabisch, russisch oder chinesisch zu betrachten, interessante unverständliche Schriftzeichen, hinter denen sich meine Gedanken verbergen. Nebenbei schaue ich kurz auf mein Konto und der Auszug beruhigt, nicht wegen des Betrages sondern eher durch das Gefühl, dass sich nicht irgendein Ganove unberechtigt Zugriff verschafft hat. און, man muss vorsichtig sein in diesen Zeiten.

Ich sitze in meiner dunklen Stube, es ist noch sehr früh am Morgen, und ich schaue mir, während ich im Hintergrund einem Radioprogramm aus den USA lausche, mittels der verschiedensten Programme die internationale Nachrichtenflut an. Hier ein Video aus Fernost, dort einen Radiobeitrag aus Deutschland oder auch einen Zeitungsartikel aus den USA. Die Auswahl ist so groß, dass ich immer nur noch die Überschriften überfliege, höchstens die Kurzzusammenfassung betrachte und dann entscheide, ob ich den Artikel lesen möchte. Danach folgt schon wieder eine Entscheidung – ist der Artikel interessant genug, um ihn in Twitter zu setzen? In einem bunten Mix aus aktuellen Nachrichten und Links zu meinen eigenen Blog-Beiträgen kreiere ich meinen Twitter-Fluss. Durch dieses Verfahren werden meine Artikel enorm aufgewertet – sie stehen plötzlich neben Artikeln der renommierten Zeitungen. Schon etwas vermessen…

Aber ich fühle mich gut dabei. Ich sitze hier in meinem Wohnzimmer und starre auf den Monitor wie durch ein Fenster zur Welt. Ich fühle mich keineswegs einsam. Eher beschleicht mich das Gefühl, ein Teil von einem großen Ganzen zu sein.

Dies ist die Welt der Kommunikation, des ungezähmten Informationsflusses, der seit einigen Jahren immer mehr anschwillt. Er besteht aus einem großen Müllhaufen von Zeichen und Bildern und es ist eine Herausforderung, die Rosinen daraus zu finden. Doch hat man sich die verschiedenen Methoden zur Komprimierung der Flut angeeignet, dann ist das Konzentrat durchaus erbaulich. Und ich trinke täglich einen großen Schluck daraus. Freunde von mir meinen, ich sei dadurch schon regelrecht besoffen. Etwa schon Sucht? Das Kriterium der Sucht ist der Kontrollverlust, nicht mehr ich regele mein Leben sondern das Suchtmittel bestimmt mich. Doch ein Sklave meiner Kommunikation bin ich noch nicht geworden. Ich kann mich abgrenzen und auch für längere Zeiträume auf das Fenster zur Welt verzichten.
Ich bin ein depressiver Mensch, der auch immer wieder mit seinen Ängsten zu kämpfen hat. Und in dieser unsicheren Lebenslage brauche ich Halt, eine Struktur, die in ihrer Regelmäßigkeit etwas Sicherheit vermittelt. Und eben dies ist meine Tagesstruktur, in der ich meine virtuelle Kommunikation eingebunden habe.

Ich schreibe Artikel in meinem Blog – ja für wen eigentlich? Ich behandele Themen, die mich in meinem Denken bewegen, und schicke sie quasi in ein Kommunikations-Nirwana. Durch dieses Treiben bin ich mit meinen Gedanken nicht mehr allein, sondern meine Gedanken werden Teil von einem Welt-Ganzen. Ich werde Teil des globalen Dorfes und kann mich der Illusion hingeben, durch mein Tun dieses Dorf auch mit zu gestalten. Ohne ein Rückmeldung ist dies allerdings auf die Dauer frustrierend. Doch schon allein die Betrachtung der Statistiken meines Blogs zeigen mit, hallo – da ist doch jemand, der sich für meine Gedanken interessiert. Schön – es stellt sich bei mir ein Gefühl von Zufriedenheit ein.

און, mein lange Zeit depressives Leben bekommt plötzlich einen Sinn. Und ich sitze auch nicht mehr allein in meinen vier Wänden sondern kommuniziere über Programme in Videokonferenzen mit fremden Menschen in fernen Kontinenten (und das noch dazu kostenlos!).

Doch virtuell bleiben diese Freundschaften auch weiterhin. Ich spaziere nicht in Ghana über die Straßen, sehe die Marktstände und die vielfältigen Menschen und spüre dabei die Hitze, höre das Lärmen oder entwickle ein Gefühl für Ghana. קיין, ich habe Kontakt mit Menschen aus Ghana und habe dabei doch mein Braunschweiger Standardgefühl im Kopf. Insofern kann ich nur virtuell mein Wohnzimmer über das Monitorfenster zur Welt verlassen. Dabei bietet mir mein Computer die Möglichkeiten einer fast unbegrenzten Kreativität. Ich kann meine vielfältigen Ideen in der unterschiedlichsten Form umsetzen, sei es in Form eines Videos, eines kleinen Comics, eines Artikels, eines Podcasts oder sogar einer kleinen Fernsehshow (Videostreaming). Ohne große Programmierkenntnisse bietet meine
Bit-Maschine immer neue Herausforderungen, die es gilt zu verwirklichen. Und hat man die Umsetzung erreicht, stellt sich ein Gefühl der Genugtuung ein. Plötzlich bin ich kein Loser mehr, sondern aktiver Part einer Gemeinschaft.

Kurz – ich möchte auf die Gefühle des Glücks, die mir mein Computer vermittelt, nicht mehr verzichten. Er ist dabei auch der Spiegel meiner Seele. Wenn ich ihn schlecht füttere, erhalte ich unzufriedene Ergebnisse. Und Glück und Zufriedenheit sind Werte, die bei den Menschen an erster Stelle der Wunschskala stehen.
Allerdings ist mir die virtuelle Welt meines Computers zu klein geworden. Diese Welt ist ein gewichtiger Teil – aber eben nicht alles. Ich habe auch begonnen, mich wieder in der realen Welt zu engagieren. Nur dort kann ich meine virtuell erworbenen Denkanstöße auch in aktives Handeln umsetzen. Der Kontakt mit anderen Menschen, die mir leiblich gegenüber stehen, aktiviert doch auch viele neue emotionale Ebenen, die die Bit-Maschine in keinster Weise befriedigen kann.

So beteilige ich mich schon viele Jahre an der Selbsthilfegruppe Angst und Depression. Da finde ich Menschen, die meine depressive Persönlichkeitsstruktur verstehen und denen ich mich auch nach so langer Zeit immer noch verbunden fühle. Ein Blick, ein Wort oder eine kleine Geste – und schon fühle ich mich an meine eigene Seele erinnert. Der Fluss der Neuankömmlinge reißt einfach nicht ab und über die Zeiträume ist die stetige Veränderung bei uns allen sichtbar. Alles bewegt sich fort und nichts bleibt, sagte schon der griechische Philosoph Heraklit in der Vorzeitman kann nicht zweimal in denselben Fluss steigen

Aber jeder Mensch ist eben Teil des Flusses und es bedarf schon einiger Anstrengungen, dieses Fließen auch bewusst zu erleben. Man braucht die Muße, um aus dem Alltagsgeschehen auszubrechen und diesen ständigen Strom betrachten zu können. Hat dieser Weg erst einmal mein Interesse geweckt, so gewinnt er eine eigene Dynamik. Eng verbunden ist dieser Weg mit dem Bestreben nach mehr Wissen. Ich betrachte dieses teilweise recht chaotische Treiben aus einer anderen Perspektive und möchte nun auch wissen, welche Ursachen zu diesem Zustand geführt haben. So lese ich jetzt nach vielen Jahren wieder Bücher über Geschichte und Gedanken der Menschheit. Langsam entsteht aus den vielen Mosaiksteinen ein Gesamtbild, dessen Transparenz mich auch im Alltag begleitet.
Auch unsere kleine Philosophiegruppe, angeleitet durch einen gestandenen Philosophieprofessor, trägt das Ihrige dazu bei. Aber nicht allein das Wälzen von Fakten bringt eine Veränderung des Flusses, es ist die emotionale Verarbeitung des Wissens mit den anderen Teilnehmern, die in die Tiefe geht und seine Wirkung zeigt. Der Mensch ist eben doch ein soziales Wesen und nur im Austausch mit anderen kommt er zu seiner wahren Bestimmung.

וו.

Worauf kommt es im Leben an? Ich habe nicht vor, jetzt den Zeigefinger zu erheben und eine Moralpredigt zu halten. Das habe ich schon in unserer Selbsthilfegruppe gelernt: die Schritte zu einem erfüllten selbstbewussten Leben kann ich nur selbst in mir finden. Ratschläge sind dabei gut, doch ich entscheide selbst, was ich für mich davon annehmen kann. Nur eines ist dabei sehr wichtig: meine Entscheidung!

און, ein Jeder muss sich entscheiden, Verantwortung für sich zu übernehmen. Auch wenn ich dieses Wort „musshasse, in diesem Fall ist es wirklich angebracht. Denn ohne die Verantwortung für uns selbst können wir auch keine Verantwortung für Andere übernehmen. Erst nach Akzeptanz dieser Wahrheit als Notwendigkeit erhalten wir auch die Freiheit, uns für Andere einzusetzen. Das ist aber mitunter gar nicht so einfach.

Ich will ein Beispiel nennen: wenn mich meine sozialen Ängste daran hindern, mich zu entfalten, selbstbewusst aufzutreten oder soziale Kontakte zu gestalten, dann beginne ich zu üben. So habe ich mich bereit erklärt, an einem Infostand teilzunehmen, der sich jede Woche direkt in der Innenstadt aufbaut. Ich gehe dort bewusst auf andere Menschen zu und versuche, soziale Kontakte zu knüpfen. Dabei möchte ich mich so einbringen wie ich bin, mit meinen Ängsten, Fantasien und Fähigkeiten. Diese Akzeptanz meines Selbst ist anfangs ein schierer Widerspruch: mit meinen Ängsten und Unsicherheiten auf andere Menschen zugehen? Doch meine Erfahrung hat mich überzeugt: durch das ständige Üben werden die Ängste kleiner und meine Sicherheit nimmt zu. און, es gelingt mir nach einiger Zeit sogar, die Gefühlslage der anderen Menschen zu deuten und auf ihre Bedürfnisse einzugehen (zumindest zum Teil).

Dieser Prozess des Übens setzt voraus, dass ich bereit bin zur Tat, bereit bin, mich auf eine Aktion einzulassen. Nur so lassen sich meine Schwierigkeiten angehen und ich kann sie überwinden. Wie in dem schönen Sprichwort: „Wer nicht wagt, der nicht gewinnt…” Im Prinzip ist das auch die Grundlage jeder Verhaltenstherapie.

Habe ich erstmal mein eigenes Verantwortungsgefühl für mich übernommen, und ich merke, wie es mir besser geht, dann gelange ich auch schnell zu der Frage der globalen Verantwortung. Ich bin nur ein Teil des globalen Ganzen, ein Teil der Menschheit und mein Glück wie auch das Glück der anderen stehen in einem engen Zusammenhang. Letztendlich ist mein individuelles Wohlbefinden abhängig von einem gesunden globalen Verantwortungsgefühl aller. Ich erkenne, dass nicht mehr nur mein Ego im Mittelpunkt der Welt steht, sondern auch meine Anteilnahme am Wohlbefinden Anderer.

Das obige Beispiel mit dem Infostand hat mir auch gezeigt, dass meine durch Übung erworbene Einfühlsamkeit mir auch Zufriedenheit verschafft. Diese Einfühlsamkeit bedeutet die Unterschiedlichkeit zwischen uns zu akzeptieren und Toleranz zu üben. Damit ist aber kein „Helfersyndrom“ gemeintich verliere mich nicht beim Helfen. Ich bleibe bei mir und versuche, mich solidarisch zu verhalten. Ich übernehme meine Verantwortung gegenüber einem Anderen in dem Bewusstsein, dass jeder ein Anrecht auf Selbstverwirklichung und Wohlbefinden hat. Dabei geht es auch um ein Abwägen der eigenen Bedürfnisse mit Anderen.

Dieser Prozess setzt in mir eine Dynamik frei, die es mir erlaubt, immer weitere neue Tätigkeitsfelder zu erschließen. Und auch in unserer Selbsthilfegruppe erlebe ich diese Dynamik immer wieder – hat man das Boot erstmal bestiegen, fährt es von allein weiter.
Neben unserer Selbsthilfegruppe kümmere ich mich auch um andere Mitglieder am Rande unserer Gesellschaft – Behinderte, Alte, Alkoholiker, psychisch Kranke. Diese Zuwendung erachte ich mittlerweile als selbstverständlich für mich.

Es ist eine neue Ethik, die ich versuche bei mir umzusetzen: ich möchte ein mitfühlender Mensch sein, der die Gleichgültigkeit gegenüber Anderen aus tiefstem Herzen ablehnt. Ich habe erkannt, meine Bedürfnisse hängen auch von den anderen ab. Ohne gegenseitige Rücksicht ist ein soziales Überleben auf dieser Erde nicht möglich.

ווו.

Schau ich auf GAIA (=Mutter Erde) in der Nacht (und auch bei Tag), so bin ich um den Schlaf gebracht…

Diese Welt ist im geschichtlichen Lauf ihrer Widersprüche, welche vor allem der Mensch zu verantworten hat, an einem Wendepunkt angelangt. So wie bisher geht es nicht mehr weiter. Sowohl im nationalen wie auch im internationalen Rahmen sind wir an einempoint of no returnangekommen. Die Ungleichgewichte zwischen reich und arm im nationalen wie internationalen Rahmen haben Dimensionen angenommen, die sich mit meiner oben beschriebenen Ethik nicht in Einklang bringen lassen. Menschen haben sich aus der Gemeinschaft entfernt und frönen einer ungebrochenen Besitzstandsgier, neiden sich gegenseitig ihre Reichtümer. Große Teile der Gesellschaften haben auf Grund der Besitzstrukturen keinen Zugriff auf lebensnotwendige Ressourcen. Sei es nun der Nord-Süd-Konflikt zwischen entwickelten und in der Entwicklung befindlichen Staaten oder auch nur die alleinerziehende Hartz-IV-Empfängerin mit ihren Kindern: der Widerspruch in der Befriedigung ihrer Bedürfnisse ist – so scheint es – unlösbar.

Neben dem Besitz über die Maschinen und der damit verbundenen abhängigen Arbeit geht es bei diesem Widerspruch auch um Bildung und andere gesellschaftliche Medien, die das öffentliche Bewusstsein prägen. Ich bin der Meinung, ein jeder ist sein eigener Philosoph, aber seine Erkenntnis kann er nur in soweit erreichen, wie er auch über die nötige Bildung, die für den Prozess der Bewusstwerdung nötig ist, verfügt. Und in diesem Bereich herrschen die alten überkommenen Mächte, die sich nicht auf eine neue Ethik im sozialen Sinne einlassen. Sie haben etwas zu verlieren, ihre Macht und ihre Besitztümer.

Versuchen wir doch, ein globales Verantwortungsgefühl im Allgemeinbewusstsein des Normalbürgers zu verankern! Eine Philosophie des unbegrenzten Wachstums ist in unserer heutigen Zeit unverantwortlich. Die Verfügbarkeit der fossilen Rohstoffe ist begrenzt. עס אַפּלייז, neue erneuerbare Energietechniken mit Hochdruck zu entwickeln, um die sich abzeichnende Klimakatastrophe vielleicht noch abzuwenden. Den Irrsinn der atomaren Abschreckung mit all seinen Gefahren für die Menschheit ist zu beenden. Im Rahmen des globalen Verantwortungsgefühls müssen wir uns von der Ideologie eines „nach mir die Sintflut…“ verabschieden. Neue Ideen sind zur Bewältigung unserer heutigen Sintflut zu berücksichtigen. Wer in Gleichgültigkeit verfällt, der macht sich eines Verbrechens an der Zukunft und unseren Kindeskindern schuldig. Ehrlichkeit über unsere Situation ist dabei unabdingbare Voraussetzung.

Deutlich sollte das „Seinin den Mittelpunkt unseres Bewusstseins gerückt werden und nicht das „Haben”. Genügsamkeit wird in Zukunft eine unabdingbare Notwendigkeit sein. Damit ist aber nicht eine Genügsamkeit in den sozialen Strukturen gemeint. Hier gilt es, das Wohl jedes Einzelnen in der Gemeinschaft im Auge zu behaltenim Sinne eines Gemeinwohlsund zu große Differenzierungen zu vermeiden.

Der Mensch im Kapitalismus erlebt sich als vereinzeltes Wesen. Auf dem Arbeitsmarkt muss er Leistungen vollbringen, was ihn in Konkurrenz zu anderen setzt. Die Welt erscheint ihm als ein Sammelsurium von Waren, die er sich für seine Leistungen aneignen kann. Und dieses Konsumieren erscheint ihm als einziges Gut, was erstrebenswert ist. Doch eine echte wahre Befriedigung erlangt er dabei nicht. Er lebt in seinen vier Wänden und schaut kaum über den Tellerrand hinausund das trotz Fernsehen und Internet. Oder haben diese Medien schon einmal einen Konsumenten mit globalem Verantwortungsbewusstsein ausgestattet?

Informationen zur Lage der Menschheit bekommt man in Massen, doch was fehlt ist die bewusste Verarbeitung, die emotionale Anteilnahme, die schließlich zur Tat und damit der Veränderung führt. Es gilt auch von der Vereinzelung und der damit oft verbundenen mechanistischen und zufälligen Weltsicht zu einer globalen Sicht zu kommen – die Erde als Ganzes sehen. Nicht der Mensch herrscht über die Erde, wie uns einige Gentechniker glauben machen wollen, sondern der Mensch ist Teil der Natur, wie sie sich in der Gestalt der Erde zeigt.

Ob wir die neuen Ideen nun Sozialismus oder Zukunft oder Utopismus nennen, ist eigentlich schnurz. Getragen von einer neuen globalen Ethik ist jede neue Idee bei der Lösung der globalen Situation sinnvoll und hilfreich. Entscheidend jedoch ist der qualitative Sprung von der Idee dann auch zur Tat. Und ich hoffe auf viele neue Aktivisten, die auch bereit sind, mit neuem globalen Verantwortungsgefühl sich auf der politischen Bühne zu engagieren.

“געזעגענונג”, האט דער פוקס.
“דאָ איז מיין סאָד.
עס איז גרינג:
איינער בלויז זעט געזונט מיט די האַרץ.
Das Wesentliche ist für die Augen unsichtbar.“
(אַנטוואַן דע סיינט-עקסופּערי)

Hier der Artikel als PDF: Der Tanz der Seele

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

Felicia Langers leidenschaftliches Plädoyer für die Menschlichkeit in Palästina

(Klick auf Foto zeigt Kommentar an…)
Felicia Langer – 80jährig, Jüdinwar zu Besuch bei dem Deutsch-Palästinensischen Verein in der TU Braunschweig. Dabei hielt sie ein leidenschaftliches Plädoyer für die Menschenrechte der Palästinenser. Nach dem Jurastudium verteidigte sie viele Palästinenser in Israel als Rechtsanwältin und erhielt für ihren engagierten Einsatz bereits viele Auszeichnungen: den alternativen Nobelpreis, eine Ehrung der Bruno-Kreisky-Stiftung sowie 2009 das Bundesverdienstkreuz ersten Grades.

Ihr Credo: “Wenn das Unrecht so offensichtlich ist wie das Leid der Palästinenser, dann darf man nicht schweigen!” Nach ihrer Meinung ist ein Frieden im Nahen Osten nur möglich, wenn die Juden ihre Schuld bei der Vertreibung der Palästinenser anerkennen und das Menschenrecht einer Rückkehr der Palästinenser in ihre Heimat akzeptieren. Felicia Langer betrachtet sich als eine Augenzeugin der israelischen Besatzung. Israel trete das Völkerrecht mit Füßen, doch es gäbe auch ein anderes Gesicht, das Gesicht des Volkes. Hautnah erlebte Felicia die Enteignung der Palästinenser in Ost-Jerusalem. Die Siedlungen der Juden in den besetzten Gebieten gehen trotz vielfältiger internationaler Apelle weiter.
Der Inbegriff von Gewalt ist die Besetzung”, so Felicia.

In den von Israel besetzten Gebieten wird die Bewegungsfreiheit der Palästinenser massiv beschränktdurch Mauer, Checkpoints, Auflagen. Auf manchen Straßen heißt esNur für Juden!” was fatal an die Vergangenheit erinnert, wo esNicht für Juden!” hieß. Felicia zitierte Texte eines Südafrikaners, in denen die Situation in Israel schlimmer als im Apartheidsregime Südafrikas dargestellt wurde. In ihren Augen entwickelt sich Israel immer mehr zu einer Ethnokratie für die Juden.

In ihrem Vortrag, der trotz ihrer leichten Erkältung viel Leidenschaft auf die Zuschauer überspringen ließ, spürte der Zuhörer etwas von der Verzweiflung der Palästinenser. Die Israelis berufen sich auf Abraham, dem in grauer Vorzeit Land für die Juden versprochen wurde, doch das international anerkannte Völkerrecht haben sie noch nie beachtet.

Israel und Deutschlandeine Freundschaft, die durchaus vorbelastet ist. Der Holocaust ist eine Bürde. Doch die Funktionalisierung des Antisemitismusbegriffs durch Israel in der Nahost-Debatte ist untauglich.

Es stellt sich die entscheidende Frage: “Wie können wir Deutschen mit unserer Vergangenheit Israel kritisieren?”

Felicia Langer meint, die Deutschen hätten schon einmal geschwiegenmit schwerwiegenden Konsequenzen: Hitler kam an die MachtKann man in dem Schweigen eine Mittäterschaft sehen?
Heute sollten auch die Deutschen zu Israel nicht schweigen.

Freundschaft mit IsraelJA. Doch es sollte dabei eine gegenseitige kritische Freundschaft sein!

Ihrem Plädoyer kann ich mich nur anschließen

Ciao האַנס

פּס: Felicia Langer in Wikipedia
zur weiteren Vertiefung ein Video mit einem Interview des Historikers Ilan Pappe zur Besatzungspolitik Israels 1947 (נאַקבאַ) דאָ
Impressionen einer Reisegruppe im Westjordanland (pax Christi und IPPNW)

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

Fritz באַוער – Fighter פֿאַר די אַרבעט זיך פון די נאַצי קריימז…

“עס איז געווען אין דייטשלאנד ניט בלויז די נאַצי היטלער און נאַצי היממלער… עס זענען הונדערטער טויזנטער, מילליאָנס פון אנדערע, די די, וואָס געשען, האָבן ניט בלויז געטראגן אויס, ווייַל עס איז געווען סדר, אָבער ווייַל עס איז געווען זייער אייגן גלויבן. פאָלק, די זייער אייגן לאַנדיש סאָציאַליזם איינגעזען…”, האט Fritz באַוער. זיי זענען אויך פּערפּאַטרייטערז. זיי קען ניט נאָר פאַרלאָזנ זיך העכער אָרדערס. און: זיי קען זאָגן קיין צו אַרוישעלפן אין דער מאַסע רציחה.

דעם קשיא, וואָס געשען דעמאָלט נאָך דעם טאָג פון באַפרייַונג פון פאַססיסם מיט די פּערפּאַטרייטערז, ווי זיי זענען ציען פון די דזשודישיערי אַקאַונטאַבאַל, איז אַ צענטראל אַרויסגעבן פון די '68 באַוועגונג און איז אויך דיסקאַסט הייַנט.

אליין דער הויפּט אינטערעסירט אין די קשיא: ווי האט די דזשודישיערי אין בראַונסטשוועיג מיט די נאַצי פּערפּאַטרייטערז זענען?

א פּלאַץ פון אינפֿאָרמאַציע איך געפֿונען בייַ ווערנער זון אין זיין בוך “אין דער שפּיגל פון דער פּאָסטוואַר טריאַלס: די פאַרלייגן פון די נאַצי רעזשים אין די Free State פון בראַנזוויק“, ארויס דורך די אַרבעט גרופּע אַנדערער און געשיכטע. ך, בראַנזוויק. די סיטואַציע פון ​​די דזשודישיערי אין בראַונסטשוועיג נאָך דער מלחמה און די נאַצי ינוועסטאַגיישאַנז און נאַצי טריאַלס אין די פּאָסטוואַר צייַט זענען דיסקרייבד. די באַשרייַבונג פון דעם יחיד פּלאַץ קאַסעס איז סטאַגערינג. אַ רושם פון יחיד פאַטעס איר באַקומען אויף די וועבזייַטל נס-טרייסינג אין דעם לאַנד בראַונסטשוועיג.

א ספּעציעל ראָלע נאָך די שטאַט פון נויטפאַל אין דייטשלאנד ווי אַ רעזולטאַט פון די רעיטשסטאַג פייַער פּלייַעד אין בראַונסטשוועיג די פאַרלייגן פון די נאַצי “אַוקסיליאַרי פּאַליס”. די רעגולער פּאָליצייַ האט די “אַוקסיליאַרי פּאָליצייַ” מאַסיוולי שטיצט. דורך זייַן “פּראַטעקטיוו קאַסטאַדי” זענען ערעסטיד טויזנטער פון פּאָליטיש קעגנערס אין בראַונסטשוועיג, טאָרטשערד און געהרגעט. לפּחות 26 מענטשן זענען געהרגעט אין בראַונסטשוועיג. יא דאָס “סאַ-הילפספּאָליזעי” אויך געפֿירט דורך שנעל עסנוואַרג (ז.ב. 1933 אַאָק), אָן אַז שטעלן די דזשודישיערי אויף די אנדערע האַנט.

דעם אומרעכט איז עס נאָך 1945 צו אַרבעטן אַרויף.

ערשטער בראַונסטשוועיג איז געווען נאָך די נירנבערג טריאַלס קעגן די הויפּט מלחמה קרימאַנאַלז 1945 אונטער די אנגענומען דורך די אַלליעד קאָנטראָל קאָונסיל אין דייטשלאנד קאָנטראָל קאָונסיל געזעץ נומ. 10, זאָל באַשטראָפן די קריימז קעגן מענטשהייַט. די העכער רעגיאָנאַל קאָרץ זאָל יבערנעמען דעם אַרבעט.
1949 גענומען די בונדעסטאַג זייַן אַרבעט אויף און ענאַקטאַד די תורה פון ימפּוניטי 31.12.1949. עלען איז געגעבן אַמניסטיע, זייער עבירות פריערדיק צו 15. סעפּטעמבער 1949 האט שוין באגאנגען און די שטראָף איז געווען ווייניקער ווי 1 יאר אין טורמע אָדער 5.000 דם פינעד.
די באַסיק לאָ לעסאָף רעגיאַלייטאַד אין אַרטיקל 131 אין יאר 1951 דער לעגאַל סטאַטוס פון מענטשן, דער טאָג פון די קאַפּיטולאַטיאָן אויף 8. מער 1945 האט שוין אין די ציבור דינסט. געוועזענער באאמטע קען אַזוי אַרייַן זייער רעכט ווידער, זיי אין “דריט רעיטש” האט קונה.

טשיקאַווע איז אַ טיש איבער נאַצי מעטהאָדס איידער די לאַנדגעריטשט בראַונסטשוועיג אין די צייַט פון 1945 צו 1961:

Urteile des Landgerichtes Braunschweig

רובֿ פּראָוסידזשערז זענען טאן אין די פרי פּאָסטוואַר יאָרן. אויבן 90 פּראָצענט פון די זיך 1964 ליגאַלי ווערן געזעצן געווען צו סוף 1953 זיינען (זען זון: די פאַרלייגן…).

אין בראַונסטשוועיג דיסטריקט קאָורט, עס זענען דרייַ צייט: ויגוסט 1945 מאי 1948 טעטיקייט פון די פּובליק פּראָסעקוטאָר קערט שטעקן (נאָך אונטער בריטיש קאָנטראָל געפֿונען מער ווי 1.500 ינוועסטיגאַטיאָן פֿאַר נאַצי קריימז אָנשטאָט), יוני 1948 ביז יולי 1950 איז נישט פאַרנומען די בראַונסטשוועיגער גענעראַלסטאַאַצאַנוואַלצטשפט (פילע פּראָוסידזשערז ווייַל פון די ימפּיוניטי פון געזעץ 1949 (זען אויבן) נישט פּערסוד), ויגוסט 1950 ביז פעברואר 1956 אַבעיטעט Fritz באַוער ווי אַטערני אַלגעמיינע אין די בראַונסטשוועיגער ארץ קאָורט.

Fritz באַוער האט אַ שווער מאָל אין בראַונסטשוועיג: פילע ריכטער און פּראַסיקיוטערז, שוין אין “דריט רעיטש” געארבעט אין די דזשודישיערי, געזען אין לאַנדיש סאָציאַליזם אַ “לאַדזשיטאַמאַט דיקטאַטאָרשיפּ”. זיי האבן געזען די “פּראַטעקטיוו קאַסטאַדי” ווי געזעצלעך און פּערסוד בלויז די קראַנק-באַהאַנדלונג בעשאַס די “פּראַטעקטיוו קאַסטאַדי”. Fritz באַוער געזען דעם אנדערש:


אראפקאפיע וידאו אָדער Mp3

Fritz באַוער איז געווען אין אפריל 1933 האט שוין ערעסטיד דורך די געסטאַפּאָ און טראַנספּאָרטאַד צו די קאָנצענטראַציע לאַגער העובערג און שפּעטער אין די פאַרהאַלטונג צענטער Ulm. נאָך אָפּזאָגן סוף 1933 ער איז אַנטלאָפֿן 1936 געגאנגען צו דענמאַרק און 1943 אין גלות אין שוועדן. 1949 ער אומגעקערט צו דייטשלאנד און איז געווען טכילעס לאַנדגעריטשצדירעקטאָר און אין אויגוסט 1950 ביז פעברואר 1956 ער איז געווען אַטערני אַלגעמיינע אין די רעגיאָנאַל קאָורט פון בראַונסטשוועיג.

ער כעדאַד 1952 די פּראָקורירונג אין רעמערפּראָזעסס (מאכן עס די אַנגהöריגען די מערדער פון 20. יולי 1944 רעהאַביליטאַטעד). ער אויך פּלייַעד אַ וויכטיק ראָלע אין די פאַרכאַפּונג פון אַדאָלף עיטשמאַנן, די “אַקקאָונטאַנט פון די לעצט לייזונג”, דורך די ישראל מאָססאַד.

Fritz באַוער מלחמה אַנקלאַגעערהעבער אין הייל אוישוויץ טריאַלס 1963 צו 1965, וואָס וואָלט ניט האָבן געווען מעגלעך אָן אים.

בעשאַס זיין טעניער ווי העססיאַן אַטערני אַלגעמיינע ער האָט מלחמה געהאַלטן פֿאַר אַ הומאַניזאַטיאָן פון די פּינאַל סיסטעם. די עמערגענסי לאָז פון 1968 ער געזען ווי אַ יררעפּעראַבלע דרייַ פון די אַטאָראַטעריאַן שטאַט.

נאָך טאָמיד ינקריסינג יסאָלאַטיאָן אין די דזשודישיערי Fritz באַוער געשטארבן אויף 30. יוני 1968 אין אַניקספּליינד מיסטעריעז צושטאנדן. א נאָענט דורכקוק פון זיין טויט (אָטאַפּסי) איז דעמאָלט ניט ינישיייטיד דורך די פּראָקורירונג.

איצט ילאָנאַ זיאָק האט שטעלן צוזאַמען אַ פילם וועגן די ווערק פון Fritz באַוער, נעמט די ווערסאַטאַל ופמערקזאַמקייַט. Die Würde des Menschen ist unantastbar - sie zu schützen ist Verpflichtung aller staatlichen Gewalt

אין בראַונסטשוועיג, די קאַרווד אין די דיסטריקט הויף גייט ציטירן “מענטש כשיוועס איז ינוויאָלאַבלע – זיי מוזן זיין פּראָטעקטעד דורך אַלע מיטל גוואַלד” אויף דער איניציאטיוו פון די Fritz באַוער צוריק.

סאָף: Fritz באַוער איז געווען איינער פון די חכמים אנגעזעענסטע, צו די Federal רעפּובליק האט. אַפֿילו מיט בראַונסטשוועיג איז זיין נאָמען ענג לינגקט. עס איז הויך צייַט, אַז אויך בראַונסטשוועיג אויף די סטעאַדפאַסט מענטשן געדענקט. די פירמע זיי אַ וועג אָדער אַ פּלאַץ אין בראַונסטשוועיג נאָך זיין נאָמען וואָלט מען צונעמען!

“די קאָופּינג איז אונדזער פאַרגאַנגענהייַט דין האַלטן וועגן זיך…”(Fritz באַוער)

פּס: דאָ אַ לעקציע דורך דר. האַנס-ולריטש לודעוויג (פּדף) בין 16. מער 2002 די לאַנדגעריטשט בראַונסטשוועיג.
איך געפֿונען אין די סיטי ביבליאָטעק זייַן גוט בוך, די דעטאַילס די דזשאַסטיס פון ספּעציעל קאָרץ אין בראַונסטשוועיג – האַנס-ולריטש לודעוויג, דיעטריטש קועססנער: “אַזוי עס איז יעדער געווארנט”, די ספּעציעל קאָורט בראַונסטשוועיג 1933-1945, סעלבסטווערלאַג פון בראַנזוויק געסטשיטשצוועינס, 2000 (דיטיילד דין דיסקריפּשאַנז, פאַטעס, ביאָגראַפֿיעס פון ספּעציעלע ריכטער, …), ינהאַלט, איצט ויספאַרקויפט (זען אַמאַזאָן) אָדער אָלטערנאַטיוולי זוואַב

די פּלאַק אויף די ערשטע היים פון Fritz באַוער אין דזשאַספּעראַללעע 27 איז רעאַטטאַטשעד:

אָרט באַצייכענונג דורך Fritz באַוער

אָרט באַצייכענונג דורך Fritz באַוער

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

סטאָלפּערסטעינע – קעגן פאָרגעטטינג…

“א מענטש איז נאָר פֿאַרגעסן, אויב זיין נאָמען איז פֿאַרגעסן.” …

…און אַזוי דעם טוט נישט פּאַסירן, לאָנטשט די קעלן קינסטלער גונטער דעמניג 1995 זיין פּרויעקט “סטאָלפּערסטעינע”. ניישאַנווייד און אין די ארומיקע לענדער פון די וויקטימס פון נאַצי טיראַני זאָל זיין געדאַנק.

נעכטן איך אַטענדאַד אַ באַגעגעניש פון די חברה פֿאַר בראַונסטשוועיג. אין די 9. מאַרץ 2006 דער ערשטער סטאַמבלינג בלאַקס זענען געלייגט אין אַ ציבור דענקמאָל דינסט. מינווייל געדענקען 135 סטאַמבלינג בלאַקס צו דעם גורל פון די אידן בראַנזוויק. געלעבט איידער די צייַט פון נאַציאָנאַלער סאָסיאַליסם 1.200 אידן אין אונדזער שטאָט, 1938 שוין דאָרט 638 און אין מייַ 1945 בלויז זייער ווייניק. די טערביאַלאַנט געשיכטע פון ​​די יידן אין בראַנזוויק אנגעהויבן אין 1282. וויקיפּעדיע גיט אַ גוט קיצער פון זייַן געשיכטע.

אין די רויט אָרט פון די שלאָס פון סטודענטן 10.קלאַססען פון יוחנן עף קעננעדי יינגער הויך שולע און די ניבעלונגען-רעאַלסטשולע אין זייער פּרעזאַנטיישאַנז וועגן די פאַטעס פון משפּחות ספּאַנדזשער-Herford און מאיר געמאלדן. קלאר, די טאָמיד-ינקריסינג ריסטריקשאַנז אויף אידן זענען דערלאנגט אין בראַונסטשוועיג, יווענטשאַוואַלי די פאַמילען געצווונגען צו עמיגרירן. די סטודענטן האט פאַרקנאַסט אין אַ פּרויעקט מיט די משפּחות און – ווו צוטריטלעך – קאָללאַטעד Facts. זיי אויך געראטן, צו קריגן קאָרעספּאָנדענץ מיט איין פון די לעצטע מיטגלידער פון די מייער משפּחה. ער האט געשריבן מאָווינג ווערטער (אַפֿילו אַ ליד). די סטאַמבלינג בלאַקס פֿאַר די משפּחות צו זיין רילאָוקייטיד צו זייער לעצט אָרט פון וווינאָרט פרעעלי אויסדערוויילט אין אַ ביסל חדשים. אין דעם צערעמאָניע אויך משפּחה מיטגלידער פון די USA האָבן רעגיסטרירט.

איך טראַכטן עס ס זייער וויכטיק, צו האַלטן די זיקאָרן פון די צאָרעס פון די אידן בראַנזוויק אין יונגע תלמידים וואך. נאָר אויב זיי זענען למשל. האַנדלען אין אַ פּרויעקט מיט די געשעענישן, פֿאַרשטיין זיי, ווי ווערטפול אונדזער דעמאָקראַטיש וואַלועס.

מינווייל, אין 97 דייַטש שטעט איבער 6.000 שוין פּאָוסטפּאָונד סטאָלפּערסטעינע.

Neu-טעלעוויזיע: אַפּקאַמינג טעלעוויזיע שטריך: מענטש: “גונטהער דעמניג” פון קנהבאָרנער אויף ווימעאָ.

דער קאַמף “סטאַמבלינג בלאַקס פֿאַר בראַונסטשוועיג” איז געשטיצט דורך די דייַטש-ישראל חברה, עוואַנגעליקאַל דערוואַקסן בילדונג בראַנזוויק, פּראָטעסטאַנט פּראָוואָסט בראַנזוויק, פריעדענסזענטרום בראַונסטשוועיג ע.וו., חברה פֿאַר קריסטלעך-אידישע קאָאָפּעראַטיאָן לאָוער סאַקסאָני מזרח ע.וו. און די אידישע קהילה בראַונסטשוועיג.

Ciao האַנס

פּס(באַמערקונג פון אַ לייענער): דער יוניאַן, סאָציאַליסט, סאציאל דעמאָקראַטיק אָדער אַפֿילו מער וויקטימס פון דער קאָמוניסט געוואלט צו ערידזשנאַלי בעקיוון ניט געדענקען אין בראַונסטשוועיג אין דעם פאָרעם. דעריבער, עס איז אַזוי ווייַט בלויז איין אויסנאַם!

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

א וויזיט צו די סענטראַל באקומען פונט פֿאַר היים סיקערז…

די היים פֿאַר די פּאָליטיקאַללי גערודפֿט אין דייטשלאנד איז אַ רעכט ענשריינד אין די גרונט געזעץ פונדאַמענטאַל רעכט. דער ענדערונג אין די קונסט. 16אַ גג אין 1993 ("אַסילקאָמפּראָמיסס") באגרענעצט עס באטייטיק: אין באַזונדער, פרעמד נאַשנאַלז, וואָס אַרייַן אַ שטאַט פון די European קאָממוניטיעס אָדער קיין אנדערע זיכער דריט לאַנד, ניט פאַרלאָזנ זיך די רעכט צו היים. די קורס פון האַסקאָמע דורך טיפּ. 16אַ גג איז קאָראַספּאַנדינגלי נידעריק.
די רעכט פון היים איז צופרידן דורך די אַופענטהאַלצגעסעטז (פריער: אַליענס אקט) קאָנקרעטיזעד.

וועמענס לעבן אָדער פרייַהייַט ווייַל פון זייַן ראַסע, רעליגיע, נאַציאָנאַליטעט אָדער מיטגלידערשאַפט פון אַ באַזונדער געזעלשאַפטלעך גרופּע, כולל דזשענדער אָדער פּאָליטיש קאַנוויקשאַנז דורך אַ ציבור אויטאָריטעט (מעדינע, אַ פּאַרטיי אָדער דורך קיין אנדערע אָרגאַניזאַציע, וואָס יגזערץ אויף דער טעריטאָריע אָדער טייל פון דער זעלביקער דזשוריסדיקשאַן) איז טרעטאַנד, ינדזשויז אַ רעכט צו היים.

די נומער פון היים אַפּלאַקיישאַנז האט דיקריסט אין פריש יאָרן: זענען 2003 נאָך 50.500 דערלאנגט פּראָגראַמען, אַזוי, די נומער 2008 צו אַ גאַנץ פון בלויז 22.085 מען, וואָס געווענדט פֿאַר היים אין דייטשלאנד, צוריק. דאס איז איינער פון די לאָואַסט Figures פון די לעצטע בקשה 20 יאָרן.

ווי פאַרשפּרייטן די היים סיקערז צו דייטשלאנד ווייזט די ווייַטערדיק Graphic:

Verteilung Asylbewerber 2009

דיסטריביוטינג היים סיקערז 2009

נידעריקער סאַקסאָני האט פֿאַר די גרופּעס פון מענטשן אין די זייטלעך פון די סענטראַל אָפּטראָג- און פאָרעיגנערס אויטאָריטעט Niedersachsen (זאַאַב ני) אין בראַונסטשוועיג און Oldenburg צוויי באקומען דעוויסעס. די זאַאַב Oldenburg מיט זייַן פעלד אָפיס אין בראַמסטשע-העסעפּע האט אַ גאַנץ פון בעערעך 1.100 ערטער פֿאַר היים-סיקערז, איצט צו אַרום 90 פּראָצענט זענען פאַרנומען. קייַלעכיק 160 עמפּלויעעס פון פאַרשידן דיסאַפּלאַנז זענען אנגעשטעלט עס. בראַונסטשוועיג האט 550 ערטער, ווערין ז.ז. 517 זענען פאַרנומען. בשעת אין סאַקסאָני די וואַסט מערהייט פון היים סיקערז לעבעדיק אין דער אַסיינד אַפּאַרטמאַנץ, די סיטי פון בראַנזוויק איז איצט בלויז די ערשטע הוססאַר באַראַקס ווי אַקאַמאַדיישאַן.

איך קען קוקן אין זיך אין דער זאַאַב בראַונסטשוועיג נעענטער מיט עטלעכע אנדערע אינטערעסירט אין אַ גיידיד רייַזע. אַזוי מיר געווארט אין פראָנט פון דער ערשטער הויך פּלויט אויף אונדזער גרופּע מאַנאַגעמענט. אָן דערלויבעניש, איר קענען נישט באַזוכן דעם פּאָליט צענטער (סייַדן, איר ווילן צו באַזוכן אַ באַזונדער מענטש, וואָס איז דעמאָלט גערופֿן דורך די דאָאָרמאַן און מוזן געבן זייער צושטימען). דער הויך פּלויט באדינט אויך צו באַשיצן די היים סיקערז, מיר האבן דערציילט. די קאָמפּלעקס געמאכט אַ ריין רושם, כאָטש די רענאַווייטיד באַראַקס געווען זייער סטערילע צו מיר. מענטשן זענען קוים קענטיק. מיר זענען אויך געבעטן, אַנדערגאָו קיין בילדער פון מענטשן, צו באַשיצן זיי ניט צו ענדיינדזשער. אַ ויטאָבוס קשר צו די האָטעל איז געגעבן.

אויב עמעצער מיט אַ דירעקט אַפּלאַקיישאַן פֿאַר היים צו די זאַאַב-בראַונסטשוועיג, אַזוי עס איז אַ אָרט אַסיינד מיט בעט, שטול און שאַפע. אַ היים-זוכער לאָגס שוין אין דער גרענעץ אַגענסי, פאָרוואַרדס עס צו די ניראַסט אָפּטראָג צענטער פאָרזעצן, די פאַרלייגן און וישאַלט רעסץ מיט די ריספּעקטיוו שטאַט. ינסאָפאַר ווי אַ פרעמדער בלויז דאַמעסטיקלי אנערקענט ווי היים סיקערז זענען, ער וועט אויך טכילעס זייַן רעפעררעד צו די ניראַסט אָפּטראָג צענטער, פינגערפּרינטעד און כאַוזד עס. ניצן די ניישאַנווייד דיסטריבוטיאָן סיסטעם גרינג (ערשט אַלאַקיישאַן פון היים סיקערז) עס איז די אויטאָריטעט פאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר זייַן אַקקאָממאָדאַטיאָן אָפּטראָג צענטער באשלאסן. אבער, דאָס טוט נישט, ווען מיט אים אין לויט מיט § 18 אַבס. 2 אַסילוופג מקיים די רעקווירעמענץ פֿאַר רעפוסינג פּאָזיציע, טאָמער ווייַל ער גייט אריין פון אַ זיכער דריט לאַנד.

וואָס כאַפּאַנז איצט אין בראַונסטשוועיג נאָך שיסערייַ? אויף טאָג 1 פון די היים סיקער נעמט אַ הקדמה דורך די טאַגעסדיענסט. די געזעלשאַפטלעך דינסט מאכט קאָנטאַקט. אויף טאָג 2 פון די היים סיקער האט די געזונט אַמט, צו קיין חולאתן אַזאַ ווי טובערקולאָסיס, צו דיטעקט סעקשואַלי טראַנסמיטטעד חולאתן אָדער אַפֿילו אַ רעזולטאַט פון פּייַניקונג. נאָך וואָס, דער שטעג גייט די געזעלשאַפטלעך וווילשטאנד אָפיס. אַ היים סיקער איז ענטייטאַלד צו אַ כוידעשלעך פּענסיע פון ​​€ 40.90 (קינדער 20.45 €). אין דערצו, ער זאל בעטן נייטיק וואָוטשערס אַמאַונטינג צו € 15.34 (ז.ב. פֿאַר קליידער). ער זאל אָנטייל נעמען אין קהל דינסט אין די ריסיווינג ווערכאַוס (4 שעה אַ טאָג) און נעמט € 1.05 פּער שעה.
די היים סיקער האט די רעכט צו טויגן געזונט זאָרגן. צוויי דאקטוירים פון דער געגנט צושטעלן די רעזידאַנץ צוויי מאָל אַ וואָך. די דזשאָהאַנניטער זענען לאָוקאַלי. אויב גרעסער געזונט מיטלען זענען נייטיק, געטראגן אויס אַ באַאַמטער מעדיציניש דורכקוק.
פילע רעזידאַנץ לעבן מיט זייערע משפּחות אין די רומז. די קינדער זענען קערד פֿאַר אין דער מאָרגן, און שולע-עלטער קינדער נעמען די ויטאָבוס צו די ניראַסט שולן.
די לענג פון בלייַבן פון היים סיקערז מענטשן וועריז צווישן 3 חדשים און 5 יאָרן.

די דיסיזשאַנז אויף די דערקענונג פון פּאָליטיש פֿאַרפֿאָלגונג Falls די Federal אַמט פֿאַר מייגריישאַן און פּליטים (יעפּף) אין נירנבערג, מיט פאַרשידן פעלד אָפפיסעס. רעדזשעקץ די באַמף פֿאַר היים פון, קענען די פּאָליט קאַנטראַסט אַקשאַנז איידער די אַדמיניסטראַטיווע קאָורט. ער יוזשאַוואַלי איז אָפענגיק אויף די הילף פון אַ אַדוואָקאַט, די געזונט ווערסט אין היים געזעץ. אויב די היים-זוכער צו געפֿינען אַ אַדוואָקאַט, ער מוזן טראָגן די קאָס זיך. אין די לעצטע צען יאר באקומען אַ דורכשניטלעך 5% פון היים סיקערז פון די באַמף שוץ אונטער די באַסיק געזעץ, 8% זענען ווי GRP (גענעוואַ פּאָליט קאַנווענשאַן)-דערקענט פּליטים. ביידע גרופּעס באקומען אַ וווינאָרט דערלויבן פֿאַר דרייַ יאר טכילעס און ווייַט-ריטשינג געזעלשאַפטלעך רעכט. נאָר דעמאָלט דיסיידז, צי זיי זענען ערלויבט צו בלייַבן פּערמאַנאַנטלי.
דורכשניטלעך 85% פון היים אַפּלאַקיישאַנז זענען פֿאַראַכט. סופפערערס האָבן צו לאָזן די Federal רעפּובליק פון. אבער אויב זיי זענען ניט פּאַסיק צו אַרומפאָרן, קיין פאָרן פֿאַר אַ צוריקקער יגזיסץ אָדער דער סיטואַציע אין דער מדינה פון אָנהייב טוט נישט לאָזן אַ צוריקקער, באַקומען אַ טאָלעראַטיאָן, ביז די דעפּאָרטאַציע איז מעגלעך.
אויף די פּאָסטערס אין די זאַאַב איר געקענט זען, אַז די העכערונג פון וואַלאַנטערי צוריקקומען פון פאָרעיגנערס אָן פּערספּעקטיוו צו בלייַבן אין דייטשלאנד איז געזוכט.

פֿאַרבונדענע לינקס:
מיקלעט – פלüטשטלינגשילפע בראַונסטשוועיג ע.וו.
פּראָ אַסיל
פּאָליט קאָונסיל פון נידעריקער סאַקסאָני
אַמניסטיע ינטערנאַטיאָנאַל
Federal אַמט פֿאַר מייגריישאַן און פּליטים (יעפּף) – אַסילווערפאַהען

פּס: די זאַאַב בראַנזוויק אַסומז קיין קליידער דאָוניישאַנז, אָבער פֿאַר דאָוניישאַנז ווי קינדער אידיש.

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

Die Menschenrechte sollten universell gelten!

Morgen am 10.Dezember feiern wir den 61.Jahrestag der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte. Die Menschenrechte gelten als das von allen Völkern und Nationen zu erreichende gemeinsame Ideal, damit jeder einzelne und alle Organe der Gesellschaft sich frei entfalten können.

Sie betreffen Kinder, Frauen und Männer, Behinderte und Flüchtlinge – Menschen in den Industrieländern wie in den Entwicklungsländern.

Keiner hat das Recht, den Begriff “Menschenrechte” für sich in Anspruch zu nehmen und es als politische Waffe gegen die Unterdrückten dieser Welt einzusetzen.

Zur Geschichte der Menschenrechte und Bezug nehmend auf den Bericht von Amnesty International zur weltweiten Lage der Menschenrechte (Report 2009) habe ich eine kleine Zusammenfassung verfasst.

Klickt einfach auf das Bild…

Die Geschichte der Menschenrechte

Die Geschichte der Menschenrechte

Wir sollten alle stets wachsam sein und für diese Menschenrechte einstehen!

Es gibt auch bei uns noch viel zu tun – z.B. die Gleichstellung der Frauen oder gleicher Lohn für gleiche Arbeit. Alles aufzuführen, ergäbe eine lange Liste von den Schwulen bis zum Hunger in den ärmsten Ländern…

Wer sich engagieren möchte, schaue im Internet nach. Es gibt vielfältige Organisationen, die sich für die Einhaltung der Menschenrechte stark machen.

Hier eine kleine Präsentation in Englisch:

Ciao האַנס

www.pdf24.org    שיקן אַרטיקל ווי פּדף   

דעם פּלאַץ ימפּלויז די וואַוואַטאַרס פּלוגין דורך שיימאַס יונג.